Even iets moois nr. 620 - In de polder

Afgelopen week wat foto's gemaakt in de Eempolder en de Oostvaardersplassen. Leuke plaatjes.

Ah, moet net gearriveerd zijn vanuit Afrika: de Grauwe Vliegenvanger. Onopvallende vogel, weinig vocaal. Vorig jaar ontmoette ik een meisje van een jaar of 10 (met haar moeder) die vertelde dat ze het geluid had herkend van de Grauwe Vliegenvanger en hem zo had ontdekt. Ik was verbijsterd en moest de neiging onderdrukken te vragen of ik haar opa zou mogen worden...

Een echtpaar Grutto, op zoek naar een nestelplek en nog ongewis van het gevaar dat hen binnen 5 seconden zou bereiken.

Want plots verschijnt een mannetje vanuit het niets en valt de echtgenoot aan. Kennelijk nog alleen en in een wanhopige poging alsnog een partner te veroveren. Het ging er even fel aan toe; de veren vlogen in het rond. Met 20 seconden was het gevecht voorbij.

Mevrouw Torenvalk heeft het nest even verlaten om zelf een muisje te verschalken. Hier biddend.

Nou zeg, zie ik ineens een tweetal Steltkluten! Ongeveer de meest ijle onder de vogels, vind ik altijd. Staat nog steeds te boek als zeldzaam, al neemt het aantal broedgevallen van jaar op jaar toe. Hij lijkt een beetje onthand met die onevenredig lange poten.

Gele Kwikstaart, ook in de polder. De Gele Kwik is deze maand de (door mij) meest gefotografeerde vogel. Geen straf, want ze zijn - zelfs bij de 100e foto - nog altijd prachtig. Het zijn toch net lampjes?

Een broedende Fuut. Sommige beginnen net aan een nest, andere hebben al grote jongen. Niets menselijks is ze vreemd eigenlijk.

Jubelend vanuit het riet: de Kleine Karekiet. Ook sinds een week of twee terug.

Grappig. De kijkhutten rond de Oostvaardersplassen zijn altijd open en daar maken de Boerenzwaluwen graag gebruik van om heerlijk beschut hun nesten te bouwen. Ze malen er niet om dat er vaak mensen zijn en zo kan het gebeuren dat ze naar binnen vliegen en op 2 meter afstand tegen je gaan zitten kwetteren. Zie ook het filmpje dat ik ervan maakte op https://youtu.be/EpYxLq-P8vk.

Even iets moois nr. 616 - Weidevogels

Het voorjaar dient zich voorzichtigjes aan. En langzaamaan vullen de polders zich weer met onze eigen broedvogels, terwijl de wintergasten zich klaarmaken voor vertrek. Zonder enige haast, dat dan weer wel.

Een vervreemdend gezicht, wanneer je zomaar in een groep grazende Brandganzen fotografeert.

Toch best wel mooi: de Holenduif. Iets kleiner dan de bekendere houtduif. Foerageert graag op het land en broedt in een boomholte.

Voor de tweede keer dit jaar tref ik een Roodhalsgans. Die hoort te overwinteren in de Donau-delta, dus ergens in de contreien van Roemenië en Bulgarije. Maar een enkeling sluit zich aan bij andere ganzen die westwaarts trekken en dan ineens heb je er eentje bij ons in de polder. Zeldzaam dus.

Alweer overtal te horen: de Tureluur. De eerste exemplaren nemen alweer hun plek in de polder in.

Een Grote Zilverreiger stapt statig over het veld. Die fladderveren achteraan heeft hij alleen in het voorjaar. Extra aantrekkelijk voor een potentiële partner.

Een Scholekster, ook weer teruggekeerd. 's Winters houden ze zich graag aan onze kusten op.

En datzelfde geldt voor onze Kievit. In behoorlijke groepen fleuren ze alweer onze polder op met hun enthousiaste iewit en acrobatische vlucht.

Ineens hoor ik vanuit het weiland de klagende roep van een Zwartkopmeeuw. Met enig speuren ontdek ik er drie tussen de kokmeeuwen. Leuk dat je hier zowel de kokmeeuw (links) als de Zwartkopmeeuw ziet. Het verschil is onmiskenbaar, dunkt me.

Ja, daar kwam ik eigenlijk voor: zijn de Grutto's gearriveerd? Jahoor, grotendeels nog in de plasdras gebiedjes aan de rand van de polder, maar een enkeling zoekt al zijn plekje voor het broedseizoen.

Deze moet nog wat bijkleuren, maar dat komt vast goed.

Oei, ernstig foute boel. Een eenzame Brandgans probeert waggelend en stuiptrekkend nog wat te eten, maar het is duidelijk dat hij getroffen is door de vogelgriep. Ik kijk er met ontzetting naar en hoop dat een lang lijden hem bespaard blijft...

Even iets moois nr. 592 - hete polders

Het werd heet, zoals voorspeld. Beetje op tijd uit de veren en toch maar op pad gegaan, hoewel ik er weinig van verwachtte. Desondanks kwam ik thuis met een kaartje vol mooie waarnemingen! Ik bezocht drie gebieden: de Nieuwe Driemanspolder, de Starrevaart en de Groenzoom/Nieuwe Droogmaking, alle in Zuid-Holland.

O ja. Pas toen iemand me ietwat geheimzinnig vroeg: 'Heb jij ze al gevonden' schoot me te binnen dat er een kleine hype was ontstaan rond een aantal rupsen van de Koninginnenpage. Toch maar even meezoeken en (eerlijk is eerlijk) op aanwijzen van een andere zoeker ook nog gevonden. Schitterend beestje. Hoewel ik ganselijk niet te klagen heb over mijn uiterlijk, zou ik met zo'n prachtig huidje zelf nog wel rups willen zijn.

In de plas jaagt een Kleine Zilverreiger. Karakteristiek, die gele sokken.

Het Klein Koolwitje, een zeer algemene vlinder.

U zag het al: de Watersnuffel. Zeer algemeen.

Ook algemeen, maar ik zag ze dit jaar nog vrijwel niet: het Icarusblauwtje. Dit is een vrouwtje.

Is dit grappig of is dit grappig... Bij een paar dichte bomen hoor ik een stel zeer geïrriteerde meesjes. Ik word nieuwsgierig: zou er een valk of een sperwer tussen het gebladerte verstopt zitten? Ik blijf luisteren en kijken en ineens schiet er een donkere schim uit de boom een vlieggat in een schuur in. Een Steenuil! Maar wat er in zit, dat komt er vast ook een keer uit. Ik blijf kijken... en blijf kijken... en blijf nog wat langer kijken... en ineens: daar is-ie!

Een Oeverloper komt ook nog even een kijkje nemen op de palen in het water van de Starrevaart.

Het is niet ieders smaak, maar ik hou best van straf tegenlicht. Het stelt bijzondere eisen aan de belichting en levert altijd een apart plaatje op. Zoals deze foeragerende Kemphaan.

Aardig om het verschil in grootte te zien tussen een Grutto (de grote) en de veel kleinere Watersnip.

Daar stond ik overigens wel van te kijken: er waren zomaar een stuk of 10 Watersnippen aan het foerageren in het ondiepe water. Ik ken ze vooral van een meer verscholen gedrag, dicht tegen een oever.

Even iets moois nr. 582 - Lentevreugd en gruttostress

En dan zijn we ineens weer 3 weken verder. Mooie dingen gezien vorige week. Ik bezocht het natuurpareltje Lentevreugd voor een onvervalste twitch, maar nam ook even poolshoogte bij de grutto's in de Eempolder.

Twitchen; dat is soortenjagen. Ik doe dat niet fanatiek, maar in dit geval gaf het mij een reden om nou toch echt eens te gaan kijken in het kleine natuurgebiedje Lentevreugd. Daar resideert al een week de uiterst zeldzame Roodkopklauwier, een vogel die we normaal in Spanje treffen. Het beestje bleek zich goed te laten zien al was dat wel op een afstand van minimaal 75 meter. Dankzij digitale technieken maakte ik er toch een bijna toonbaar plaatje van.

Lentevreugd kent op een paar hectaren meerdere biotopen en dat werkt als een magneet op een grote diversiteit aan vogels. Zoals deze Kneu. Hoewel zeer algemeen toch altijd wat schuw.

Op een stukje droog gras tref ik deze Graspieper. Overduidelijk aan het foerageren voor zijn jongen.

De Tjiftjaf was er ook, maar die vind je in elke tuin wel.

Ook de Groenling liet zich bewonderen. Hij zong fanatiek vanaf een takje.

Maar er was ook een stukje plasdras en daar trof ik deze Groenpootruiter. Het beestje valt totaal weg met zo'n achtergrond.

Zo'n Icarusblauwtje hoeft niet bang te zijn dat hij niet afsteekt. Zijn hemelsblauwe kleur maakt hem van verre zichtbaar. Opmerkelijk dat ze steeds vroeger te vinden zijn. Klimaat?

De Kleine Vuurvlinder. Nogal gesleten, afgevlogen en beschadigd. Verkeert waarschijnlijk in zijn nadagen. Geen ramp, want vanaf half juli vliegt er een tweede generatie.

Een Merelman hipt steeds dichter bij. Ik ga op mijn knieën zitten en maak dit portretje.

Na een ochtendje Lentevreugd reed ik in de middag naar de polders rond Eemnes. Een hotspot voor de Grutto. Ik hoopte jongen te zien. Die zag ik ook, maar terwijl ik ze wel op video had bleken de foto's onscherp. Hmmm.

Het harde tegenlicht maakt het gras en de kruiden heerlijk licht. Zo'n oranjebruine vogel steekt daar geweldig bij af.

Hier word ik nauwlettend in de gaten gehouden. Deze Grutto heeft zijn jongen in het wat hogere gras verstopt en hoopt dat ik opkras. Het overkwam me op wel drie, vier plekken.

Een Blauwe Reiger. Meestal sla ik die over qua foto, maar zo tussen het hoge gras maakt toch wel een apart plaatje.

Ah, een Kauw. Niet iedereen is een liefhebber van deze vogel, maar ik wel. Komt vooral door dat groengrijze oog: heb je daar een keer goed in gekeken, dan is de rest van je dag anders dan daarvoor.

Als gezegd houden Grutto's niet van menselijke aanwezigheid wanneer ze jongen hebben. Hier worden twee jonkies naar het hogere gras gedirigeerd, terwijl ik luidkeels, ja bijna agressief, wordt gemaand op te vertrekken. Op YouTube zal ik dat filmpje laten zien, maar dat moet ik nog monteren.

Even iets moois nr. 578 - Polders met hollende hazen en grazende grutto's

De polders vullen zich in razend tempo met de vaste bewoners. De weidevogels keren terug van hun overwinteringsgebieden terwijl de wintergasten nog niet van plan zijn weg te trekken. Volle boel dus.

Een slagje kleiner en een paar decibellen minder luidruchtig dan de grutto: de Tureluur. Net na de landing steken ze (vrijwel) altijd hun vleugels even in de lucht. Het lukte me niet eerder dit vast te leggen. Leuk.

Kuifeend man baddert vrolijk op de Loosdrechtse Plassen,

terwijl even verder de Brilduiker nog niet vertrokken is naar de Scandinavische broedgebieden. Dit is het vrouwtje.

Ook de Pijlstaart blijft hier nog hangen. Zo meteen zal hij de navigatie instellen op Siberië en omstreken.

Een Zwarte Kraai. Normaal sla ik die over, maar ik kreeg zoveel niet voor de lens dat ik dan toch maar een keer de camera richtte op deze zwartjas.

Brandganzen in de Eempolder, misschien wel meer dan duizend. Die vertrekken pas over een week of twee naar hun noordelijke zomerresidentie.

Dat bedoel ik: de Grutto is al terug, maar de brandgans nog niet weg. Geeft al met al een kakofonie aan geluiden in onze weilanden.

De Grutto is nog maar net terug en hun eerste prioriteit is dan: eten! Van rivaliteit is pas weer sprake als ze op krachten zijn gekomen en de maag gevuld is.

Portretje van onze nationale vogel.

En die hollende (of rammelende) hazen dan? Die heb ik niet op foto, wel op video. Zie YouTube, Stam vliegt.