Weer eens het duin in. Ik nam ingang De Zilk en ik hoopte op een mooi plaatje van de braamsluiper en de gekraagde roodstaart. Dat werd 'm niet; ze bleven beide in de beschutting. Desondanks een mooie dag gehad. Kijk maar mee.
De Grasmus. Zijn eenvoudige melodietje maakt hem makkelijk herkenbaar. Af en toe vliegt hij jubelend op om op een ander takje verder te gaan.
De Roodborsttapuit, een vrouwtje. Ze is nogal ongerust dus ik vermoed dat haar nest ergens in het struweel verstopt ligt.
Een Boomleeuwerik daalt af vanuit zijn boomkruin om wat te eten te halen. Zijn zang, die klinkt alsof hij in muzieknootjes een trap afdaalt, maakt me altijd weer vrolijk.
Mooi wel, het Duinviooltje. Er staan er zat.
Boompieper. Leuk en herkenbaar is zijn baltsvlucht. Hij stijgt dan enkele tientallen meters op en laat zich met gespreide vleugels weer zakken. Alsof hij aan een parachuutje hangt.
Nog een keer de Roodborsttapuit, nu de man. Grappig effect wel, zo'n foto tegen een lege, witte lucht.
Tuurlijk, de Vink is er ook. Hij zingt hier tegen een ander zingend mannetje op, enkele tientallen meters verder. Ik blijf er een poosje geamuseerd naar luisteren.
Die moest ik opzoeken: de Bastaardzandloopkever. Zitten ze stil dan vallen ze totaal niet op; bewegen ze dan is dat gelijk met een enorme snelheid.
