Even iets moois nr. 616 - Weidevogels

Het voorjaar dient zich voorzichtigjes aan. En langzaamaan vullen de polders zich weer met onze eigen broedvogels, terwijl de wintergasten zich klaarmaken voor vertrek. Zonder enige haast, dat dan weer wel.

Een vervreemdend gezicht, wanneer je zomaar in een groep grazende Brandganzen fotografeert.

Toch best wel mooi: de Holenduif. Iets kleiner dan de bekendere houtduif. Foerageert graag op het land en broedt in een boomholte.

Voor de tweede keer dit jaar tref ik een Roodhalsgans. Die hoort te overwinteren in de Donau-delta, dus ergens in de contreien van Roemenië en Bulgarije. Maar een enkeling sluit zich aan bij andere ganzen die westwaarts trekken en dan ineens heb je er eentje bij ons in de polder. Zeldzaam dus.

Alweer overtal te horen: de Tureluur. De eerste exemplaren nemen alweer hun plek in de polder in.

Een Grote Zilverreiger stapt statig over het veld. Die fladderveren achteraan heeft hij alleen in het voorjaar. Extra aantrekkelijk voor een potentiële partner.

Een Scholekster, ook weer teruggekeerd. 's Winters houden ze zich graag aan onze kusten op.

En datzelfde geldt voor onze Kievit. In behoorlijke groepen fleuren ze alweer onze polder op met hun enthousiaste iewit en acrobatische vlucht.

Ineens hoor ik vanuit het weiland de klagende roep van een Zwartkopmeeuw. Met enig speuren ontdek ik er drie tussen de kokmeeuwen. Leuk dat je hier zowel de kokmeeuw (links) als de Zwartkopmeeuw ziet. Het verschil is onmiskenbaar, dunkt me.

Ja, daar kwam ik eigenlijk voor: zijn de Grutto's gearriveerd? Jahoor, grotendeels nog in de plasdras gebiedjes aan de rand van de polder, maar een enkeling zoekt al zijn plekje voor het broedseizoen.

Deze moet nog wat bijkleuren, maar dat komt vast goed.

Oei, ernstig foute boel. Een eenzame Brandgans probeert waggelend en stuiptrekkend nog wat te eten, maar het is duidelijk dat hij getroffen is door de vogelgriep. Ik kijk er met ontzetting naar en hoop dat een lang lijden hem bespaard blijft...

Even iet moois nr. 533 - niet geweldig

Raar, mistig weer, afgelopen vrijdag. Ik ging op zoek naar zomertortel (die ik niet vond) en barmsijs (ik vond een groep van 80 maar geen ervan wilde poseren.) Beetje leeg blogje zodoende.

De Barmsijs. Het land wordt een beetje overspoeld met groepen Barmsijzen. Vraag blijft dan: is het de grote, de kleine of zelfs de zeldzame witstuit? Dat is alleen te zien wanneer je er goed zicht en licht op hebt, en aan beide had ik gebrek. Dus voor mij maar even Barmsijs zonder nadere aanduiding.

Leuke, sociale vogeltjes maar vreselijk rusteloos. En als ze dan ook nog hoog in de boom blijven dan is er bitter weinig van te maken. Maar goed, ik heb ze wel gezien en daar was ik blij mee. Ik maakte 260 foto's van de beestjes en daarvan heb ik er vier bewaard.

Ondertussen wilde in de polder de mist maar niet optrekken. Hier een aantal ovewinterende Kolganzen (die met de witte bles) met ook een juveniel en wat Grauwe.

In de polder tref ik nog deze kleumende Holenduif aan. Ze zitten vaak in behoorlijke groepen op het veld.

Even iets moois nr. 511 - Biezen en bollen

De vogelvrije vrijdag bracht de ingeving om op zoek te gaan naar blauwborst, rietzanger en andere prettige rietvogeltjes. Maar het bleek toch te koud en te winderig. Ik hoorde ze allemaal, zag ze zelfs, maar een foto zat er niet in. Gelukkig was er genoeg ander moois.

Tja, de bollen. Elk jaar in april zoek ik wel een plek waar de mooiste landschappen zijn te vinden. Vanwege mijn werk ontdekte ik de bollenvelden in de kop van Noord-Holland, waar de hyacinten een kleurig tapijt vormen rond de Noordhollandse molens. Een mooie combi, en oer Hollands...

Ondertussen verzamelen steeds meer Grutto's zich in onze plasdrasgebieden. Aangekomen uit Afrika doen ze krachten op alvorens hun plekje te claimen in de polder. Ik tel er zo'n 250 en omdat ik een uitsnede maak van een foto die toch al niet helemaal scherp is krijg je een grappig effect van allemaal bruinrode plukken. Nou ja, vind ik. Als ik me niet vergis zitten er nog wat IJslandse tussen en die moeten nog een stukkie noordwaarts.

Mevrouw Torenvalk heeft zich teruggetrokken in een nestkast, zoals veel Torenvalken. 

Zijn er ijlere vogels dan de zeldzame Steltkluut? Ze lijken fragiel en breekbaar met hun dunne, lange rode poten en spitse snavel.

Ik vermoed dat het een stelletje is...

Staart omhoog, vastberaden blik, deze man Fazant is niet voor een kleintje vervaard, dat zie je zo. Opschepper!

Aha, deze week hoor en zie ik ze voor het eerst dit jaar: de Fitis! Terwijl de tjiftjaf al weken zijn getjiftjaf laat horen is de Fitis altijd wat later. De Fitis is ook wat kieskeuriger in zijn biotoop: verspreide struiken in een natte omgeving, daar is-ie te vinden.

Ik stuit nog een keer op een groep Grutto's, alweer zeker 150.

Ik zei al dat het koud en winderig was en waarschijnlijk daarom zoekt deze Rietgors zijn maaltje bij elkaar op de grond.

Een paartje Slobeend, herkenbaar aan die onmogelijke snavel.

Een Holenduif. Even later wurmt hij zich met enige moeite in een van de holletjes van de boom, ook al bezig met een nest.

Even iets moois nr. 388 - van uilen en kanaries

Het werd een memorabel fotodagje, dankzij met name de bosuil. Het leverde een foto op zoals ik die al jaren in mijn dromen voor me zie. Kijk maar mee.

Ik schreef er al eerder over: het lukt me al maandenlang niet de Bosuil te zien te krijgen bij wat volgens de verhalen toch zijn onderkomen is. Tot gisteren. Zonder enige verwachting - "je zal zien dat ik weer voor niks door dat natte bos loop te baggeren" - en daarom zonder statief en al redelijk aan het eind van de middag liep ik de bekende boom voorbij en keek plichtmatig omhoog... 

De Boomklever is natuurlijk overbekend. Een momenteel vrij lawaaiige vogel die ik meestal vanuit een hut fotografeer. Maar deze kwam ik gewoon tegen. Hij was tussen de gevallen blaren op zoek naar lekkers.

Altijd mooi, zo'n Zanglijster. De eerste hoor je al weer zingen en spoedig zal overal zijn gejubel te horen zijn, van 's morgen vroeg tot 's avonds laat.

Inderdaad, geen bijzondere foto. Maar wel een bijzondere vogel: een Europese Kanarie. Meest bekend uit zuidelijker landen, waar hun zang - een niet al te luid melodieus geknars dat een beetje weg heeft van het gerinkel van glasscherven - overal te horen is. Niet te verwarren met de kanarie van de Canarische eilanden, de stamvader van onze kooivogels.

Sinds ik een paar jaar terug voor het eerst een Zwartkopmeeuw zag, herken ik ze vrij makkelijk zelfs vanuit een langzaam rijdende auto. Ze zitten nu in onze polders, gemengd met kokmeeuwen en dan is het soms toch even zoeken.

Soms in behoorlijke groepen op de kale akkers: de Holenduif. Stuk kleiner dan de bekendere houtduif bij u in de conifeer; ik vind ze mooi.

Wat dat tegenwoordig toch is met onze buizerds en valken: ze vliegen altijd weg als ik aan kom rijden. Ook deze mevrouw Torenvalk had het niet zo op me. Na deze foto ging ze op de wieken.

Deze Grote Bonte Specht drukt zich dicht tegen de stam aan. Ik denk dat hij een roofvogel over zag vliegen.

Glenn Vermeersch hut nr. 1, Kalmthout

Een dagje in de multi-soorten hut van GV begint vroeg en levert een grote diversiteit aan fotogenieke momenten op.

Een Roodborst komt even poolshoogte nemen.

Een Merel schuift wat kroos terzijde en neemt een heerlijk badje.

Een Holenduif. Uiterst behoedzaam komt hij toch steeds dichterbij. Best een schuwe vogel.

Wat een schitterende vogel is deze eerstejaars Zanglijster toch. Zijn prachtig warmgekleurde verenpak en die gespikkelde borst... Blij dat hij even wilde poseren.

De Turkse Tortel. Zo vreselijk gewoon dat zijn bescheiden schoonheid makkelijk over het hoofd wordt gezien.

Het Waterhoen, eveneens een vaste bezoeker van de vijver.

 Nóg een vaste bezoeker: de IJsvogel. Hij komt heel even vissen en is al direct succesvol.

Ai, wat een mooi plaatje levert zo'n Groene Specht op bij vol tegenlicht. De bladeren krijgen iets transparants en dragen zo bij aan een boeiend geheel. Je moet er niet aan denken dat de achtergrond alleen had bestaan uit een strakblauwe lucht....