Even iets moois nr. 455 - Een uitstapje naar warmere oorden

We waren het wel een beetje zat, die kou en regen. Via een aanbiedinkje konden we even terecht in een wat aangenamer omgeving. Een driekwart dagje vogelen zat erbij inbegrepen. Warm en zweterig, maar een geweldige ervaring.

Geweldige kleuren heeft deze Purpergors. Ondanks zijn opvallende pak toch nog moeilijk te vinden in het struikgewas.

Uitslapen is er niet bij, met deze schreeuwlelijk in de buurt. Het is de Schreeuwpiha

 die zonder moeite het hele oerwoud overstemt.

Speurend door het dichte oerwoud voel ik me plots bekeken. Aan een tak hangt een Vliegende Hond die zich tegoed doet aan de vruchten in de boom. Een aparte gewaarwording wanneer ze in stille vlucht boven je hoofd zweven.

Heel veel tinten groen en daarin valt deze Roodkuiftoerako nauwelijks op.

Aha, een Roodmus. Elk jaar zijn er in Nederland ook wel een paar te zien; doortrekkers van zuid naar noord of andersom. Mooie vogels.

Nog een Purpergors, nu het vrouwtje. Iets minder opvallend maar toch ook zeer aangenaam gekleurd.

Door het dichte struweel vang ik een glimp op van een Witvleugelduif. Hij zit te rusten op een cactus van misschien wel een eeuw oud.

Ik dacht al dat ik 'm hoorde, maar het kostte me een heel poosje zoeken voor ik hem in de smiezen had. Geen wonder, want hij foerageert op de grond onder de dichte struiken. Heel even kwam hij op een doornentakje een zaadje oppeuzelen, de Rode Kardinaal.

Speurend in het dichte gebladerte ontwaar ik ineens de Malachietvlinder, een van de mooiste vlinders die ik ken.

Maar deze doet er eigenlijk niet voor onder: de Ismenius Tijger. Van grote schoonheid, dacht ik zo. Het was een mooi uitstapje waar ik nog met veel plezier aan terugdenk.

Even iets moois nr. 378 - Het regenwoud

Na ons bezoek aan de woestijn kregen we nog de gelegenheid om op weg naar huis een tussenstop te maken in een eenzaam stukje regenwoud. Dat werd een bijzondere ervaring. In de klamme warmte hoorden we van alles zingen, roepen, sissen en gillen, maar krijg het maar eens voor de lens. Het weelderige groen verborg een grote rijkdom aan leven - af en toe zeilde een rode ibis of zelfs een vliegende hond over - maar slechts enkele keren lukte het daar zicht op te krijgen.

Met veel gekraak en gefladder landt een Manenduif op een dikke tak. Zijn verenpak bestaat uit zeker wel 50 tinten groen, een perfecte schutkleur tussen het gebladerte.

Ook weer die perfecte schutkleur: de Groenvleugelduif.

Langs de zandige bedding van een rustige rivier zien we plots een Capibara met jong. In de inheemse taal van die streek betekent dat "heer van het gras." Dan weten we gelijk wat het hoofdbestanddeel is van zijn maaltijd.

Een Irena laat zich even zien. Een erg blauwe vogel die desondanks niet verwant is aan onze Pino.

Als deze wegvliegt weet je niet wat je ziet; de vogel heeft een fel oranje rug, hier grotendeels bedekt door de vleugels. Het is de Roodrugbuidelspreeuw en hij heeft het niet zo op fotografen.

Door hem heel voorzichtig te benaderen lukt het me om deze Malachietvlinder op de plaat te krijgen.

Pas van dichtbij zie ik dat de kop op een andere plek zit dan waar ik hem eerst dacht. Het is een Zebramalachietvlinder, ook weer zo'n bewoner van vochtige regenwouden.

Even iets moois nr. 363 - Passiflorahoeve

Rond 09:00 melden we ons bij de ingang van de Passiflorahoeve, blijken we een uur te vroeg! Gelukkig mogen we ons even verpozen in de wilde bloementuin en dat is geen straf. Sterker: eigenlijk kwamen we daarvoor.

Sommigen vragen zich dan af: waar hebben ze 't zoal over, maar de ouderen onder ons weten dat wel: 't ging over kevertjes...

… en korenbloemen blauw.

Een fotogenieke plant: Komkommerkruid.

Nu kan ik u wel lastig vallen met naam en afkomst van dit innige tweetal, maar misschien is het voldoende gewoon maar even stil te kijken naar dit intieme moment.

Een blikvanger en goede bekende in elke vlinderkas: de Gebrande Uilvlinder.

Een vlinder waarvan ik de naam niet genoteerd heb; aparte kleur en vorm wel.

Nog een zonder naam, maar zeer opvallend gekleurd. In de achtergrond nog een zelfde.

Al een beetje afgevlogen, maar desondanks nog bijzonder subtiel getekend en fraai gekleurd: de Malachietvlinder.

Een bijzondere verschijning: de Glasvleugelvlinder. Gezien de spikkels op de ramen mogen die wel een keer gezeemd worden.

Een rups van een van de vele soorten Pijlstaartvlinder. Hangt erbij alsof-ie zo meteen aan een ingewikkelde rekstok oefening gaat beginnen.

Ook nu kwam ik ze weer tegen: rupsenfotografen. Deze lijkt van de koninginnepage, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.

De o zo bekende Monarchvlinder. Over zijn trekgedrag zijn bijzonder interessante documentaires gemaakt (bedenk ik me terwijl ik even wacht tot hij zó gaat zitten als ik voor me zag voor het ideale plaatje.)

Het liefst fotografeer ik vlinders met de vleugels dicht. Daarmee worden ze een beetje twee-dimensionaal en wordt de compositie en de scherpteverdeling al gauw een stuk beter dan wanneer ze de vleugels hebben gespreid. Zoals deze foto laat zien.