Even iets moois nr. 630 - Nazomer of herfst?

De vrijdag beloofde regen en die belofte werd met grote gulheid ingelost. Desondanks liep ik de hele dag buiten en zwierf door de bossen rond Hilversum en Lage Vuursche. Paddenstoelen leken me wel een passend onderwerp.

Oei, zoekend naar wat er uit de grond spruit sta ik ineens naast een boomholte van waaruit een intens gezoem opstijgt. Ik houd even mijn adem in omdat ik me realiseer dat ik naast een fors nest van de Europese Hoornaar sta. Zonder te bewegen ga ik nog ietsje dichterbij en maak deze foto. De hoornaars vliegen strak langs me heen in en lijken me te negeren, maar deze ene staat de hele tijd stil en lijkt te willen beoordelen of ik een gevaar vorm voor de kolonie. Ik acht het niet verstandig deze wachter ongerust te maken dus zonder bruuske bewegingen schuif ik voetje voor voetje achteruit. Terwijl het kippenvel weer wegtrekt denk ik: wat een verschrikkelijk mooi insect! Niet eerder was ik er zo dichtbij.

Merkwaardig spul: Heksenboter. Het behoort tot de slijmzwammen en is geen paddenstoel of schimmel in de klassieke zin, maar een apart organisme dat meer verwantschap heeft met amoebes dan met schimmels. Het is ook in staat zich te verplaatsen, dus ik kijk er altijd met enige bewondering naar. Overigens kun je de snelheid beter registreren met een kalender dan met een stopwatch...

Overvloedig aanwezig: de Zwavelzwam. Valt in de vroege herfst graag oude eikenbomen aan.

Een Waaierkorstzwam. Leeft saprotroof op loofhout met een voorkeur voor els, beuk of esdoorn

De heide kwam laat in bloei dit jaar. Op diverse plekken nog volop te zien.

Uitgebloeide varens hebben een prachtige, fotogenieke bladstructuur.

Gewoon Eekhoorntjesbrood. Lijkt vanmorgen uit de grond te zijn gekomen. Eetbaar, ook voor niet-eekhoorns.

Staat fraai te stralen op een dode berkenstam: de Vermiljoenhoutzwam. Niet eetbaar en produceert kaneelzuur om zich tegen bacteriën te beschermen. Wonderlijk toch.

Lijkt een beetje op een plaat verse kadetten vanuit de fameuze bakkerij Stam. Het zijn echter Gewone Zwavelkopjes die gezelligheid bij elkaar zoeken. Leuk gezicht; hooguit 1 centimeter groot.

Daar zijn alweer de Porseleinzwammen. Die heeft een voorkeur voor de beuk. Vooral de onderkant is fotogeniek.

Vlak naast het landgoed Drakensteyn vind ik dit trio Parelstuifzwam. Beetje ondergespetterd door passerende auto's. Is jong eetbaar en ruikt naar radijs maar beide heb ik niet geprobeerd.

Even iets moois nr. 554 - Hoge Veluwe

De vogelvrije vrijdag bracht me naar de Hoge Veluwe. Dacht ik, maar toen ik onderweg was schoot me te binnen dat het gebied rond Radio Kootwijk toch ook heel aantrekkelijk is. Vooral qua heide, en daar ging het me vandaag een beetje om.

Nou, kijk dan: mooi bloeiende heide! En als ik de ticket voor de slagboom van het parkeerterrein even buiten beschouwing laat, ook nog eens geheel grateloos. Ik was er eerder dan wie dan ook en genoot van de stilte en de ruimte.

Niet alleen de heide bloeit, maar ook de liefde. Als ik in het voorbij lopen het bruidspaar feliciteer wordt dat niet opgemerkt. Want het gesprek gaat over vanuit welke hoek de drone zijn filmpje moet schieten en van hoe hoog de overzichtsfoto moet worden genomen. Da's waar ook, het is 2024 en wat is nou een bruiloft zonder drone?

Als ik rond het middaguur toch De Hoge Veluwe betreed blijkt het daar ook mooi. Erg mooi en niet druk.

Vanuit een plasje stijgt de jengelende roep van een jonge fuut op. Zo laat nog? Ik speur de kanten af en dan ontwaar ik deze jonge Dodaars. Ziet er allemaal wat rommelig uit en een ouder zie ik niet. Apart.

Over een drassig stukje natuur loopt een plankier en ik weet van vorige avonturen: daar woont de Levendbarende Hagedis! Ik loop op mijn tenen het plankier af en verdraaid: zit er eentje te zonnen! Leuke dieren en een sport om ze in de lens te krijgen. Want je moet jezelf plus je camera zien te verplaatsen zonder te bewegen! Doe het maar eens...

Per ongeluk jaag ik een mooi volwassen exemplaar onder de planken, maar ik weet waar zijn huis woont! Dus op mijn knieën wacht ik tot hij weer zijn kop boven het plankier uitsteekt om te kijken of zijn kust weer veilig is. De camera klikt...

Van zo dichtbij lijkt het een voorwereldlijk schepsel, van iets uit de tijd van de dino's of zo.

De Levendbarende Hagedis is een wijd verspreide soort en hij kent een behoorlijke variatie in kleur. Van lichtbruin tot groenblauw. Ze zijn koudbloedig, dus hebben zonnewarmte nodig om zich snel te kunnen bewegen. Maar dan zijn ze ook echt snel! Maak je geen bruuske bewegingen, dan zijn ze met een beetje geluk heel dicht te benaderen. Dat is nodig, want ze zijn klein. Volwassen exemplaren kunnen tot 18 cm worden, maar dat is dan inclusief de staart die soms wel de dubbele lengte van het lijf heeft.

Als ik even niet oplet is vlak naast me ineens een Moerassprinkhaan geland! Ook weer mooi.

Even verderop kruist een Voorjaarsmestkever mijn pad. Hij komt van rechts, dus ik wacht even. Modieus, dat paarse randje.

Even iets moois nr. 553 - Brabant

Meestal elk jaar doe ik een rondje Noord-Brabant. Nou ja, rondje, ik kijk even in natuurgebied De Brand of ik de boomkikker kan vinden, dan bezoek ik een uurtje of twee de Loonse en Drunense Duinen, om daarna nog door te stoten naar het Wandelbos in Tilburg; voor de grondeekhoorntjes natuurlijk. De mens (en vooral de Gerrit) is een gewoontedier nietwaar? Daarom wat oude bekenden in deze blog.

De afgelopen tijd heb ik op diverse plekken geprobeerd wat van de bloeiende heide te fotograferen. Die stond er grotendeels aardig bij, al slaat hier op de Westerheid bij Hilversum de vergrassing toe. Leuk wel, ik was er eerder dan de zon en toen die eenmaal zijn eerste stralen boven het geboomte uitstrooide kreeg ik een mooi warm licht.

De Westerheide wordt doorkruist door paden en sporen, en je verwacht elk moment Boender Martje of een karretje op de zandweg tegen te komen.

Nog een keer de Westerheide. Ik was even daarvoor ook nog bij de Leusderheide maar dat grenst aan natuurgebied Den Treek. En omdat ze even geen raad wisten met een speelse wolf aldaar was ook de Leusderheide volledig afgesloten. Jammer.

O ja, De Brand. Een natuurgebied rijk aan allerlei soorten amfibieën, libellen en vlinders. Er stond afgelopen vrijdag veel wind en ik was bang dat de Boomkikkertjes zich schuil zouden houden. Maar na wat zoeken en speuren vonden we er toch een paar.

Het liefst zitten ze in de bramenstruiken en daar jagen ze op de kleine vliegjes die weer op de bramen afkomen. Nou ja, jagen, komt de zon een beetje door dan koesteren ze zich graag in de warmte. Bijzonder wel dat ze zich nooit op zo'n doorn spietsen wanneer ze van tak naar tak springen. Of zou deze...

Nooit eerder zag ik zoveel Bloedrode Heidelibellen als dit jaar. Dit levensstadium heet 'imago' en dat in tegenstelling tot 'larve' of 'nimf.' 

Het had nogal geregend de dagen hiervoor en de zandverstuivingen in de Loonse en Drunense Duinen waren nu deels gevuld met kleine meertjes en vennetjes. Wij waren op zoek naar de heide, maar omdat we niet op het rechte pad bleven vonden we die niet. En ach, dit is ook mooi.

Het Wandelbos in Tilburg. Een stadsbos waar ooit een dierenparkje was met Aziatische Grondeekhoorntjes. Het dierenparkje werd ontmanteld en hoe deze eekhoorntjes nu zomaar in het wild terecht kwamen? Ontsnapt, losgelaten, verstopt, er doen meerdere verhalen de ronde. Feit is dat ze enorm fotogeniek zijn en niet schuw, dus elke fotograaf bezoekt bij tijd en wijle het Wandelbos, met een handje pelpinda's in zijn zak. Van de gementeraad mogen ze - hoewel exoot - blijven en de lokale havik zorgt dat de populatie niet uitgroeit tot een plaag.

Ze zijn klein (zonder staart maar een centimeter of 8 tot 10) en beweeglijk, maar door hun schutkleur kost het tijd om ze te ontdekken. Grappig is dat: als ik daar loop hoor ik altijd de kinderen die ze vinden, terwijl hun ouders zich rot zoeken. Niet de enige reden om weer jong te willen zijn...

Even iets moois nr. 487 - Heide en bos

Beetje allegaartje aan foto's uit diverse windstreken en zelfs van meerdere vogelvrije vrijdagen. Maar wel mooi, dacht ik.

Nog even, en de bronst van de Edelherten begint. Nu grazen ze nog gebroederlijk naast elkaar, maar al zonder de ander zelfs maar een blik te gunnen.

Een Icarusblauwtje, mooi op een heidetakje.

U hoort mij wel eens mopperen op hard licht. en ik laat hier een voorbeeld zien. We zien hier een paartje Lantaarntjes in een intieme pose. Het licht komt vrij laag vanachter mijn rug dus de beestjes worden fel belicht. De achtergrond wordt wat donkerder.

Hier hetzelfde koppeltje dat even opvloog en op een ander takje weer neerstreek. Het moet allemaal wel afgemaakt worden natuurlijk. Nu komt de zon van voren en ik zie de schaduwkant van de beestjes. De kleuren zijn veel meer gedempt, de achtergrond is lichter en het takje bestaat vooral uit contouren. En deze tegenlichtfoto heeft dus mijn voorkeur (maar over smaak valt urenlang te twisten...)

De heide staat in bloei momenteel en hoewel ik een dorre vlakte verwachtte viel dat behoorlijk mee.

Wat wel tegenviel: ik zat vroeg aan het ontbijt en toen scheen er een perfect zonnetje, maar toen ik op de Westerheide arriveerde hing er een licht neveltje. Het gaf een beetje een mystiek sfeertje.

Ik vind het altijd wel leuk om te zoeken naar een klassieke compositie met een vlakverdeling die zo uit het boekje (van vroeger) komt. De regel van derden, de gulden snede, de invoerende lijn, het is allemaal aan mij wel besteed. En dan komt er zo'n plaatje uit.

Ik moest het even nazoeken in het vogelboek: is het nou een gras- of een boompieper? Ze zijn nagenoeg identiek. Het blijkt de laatste: de Boompieper, en gezien de biotoop klopt dat ook wel. Mooi, die bokeh-cirkels in de achtergrond.

Nog een lastige: is het nou een glans- of een matkop? Ze zijn zelfs voor kenners bijna niet van elkaar te onderscheiden. Nou ja, ook weer niet heel ingewikkeld, want gezien de biotoop (bos) en vooral het roepje waarmee hij al van verre zijn komst aankondigde had ik geen enkele twijfel: Glanskop.

Bij libellen moet ik altijd te rade bij de boeken en zo kwam ik erachter dat ik de Bruinrode Heidelibel op de foto gezet heb.

Zo ook bij deze: bij een libel van dit formaat denk ik altijd direct aan de keizerlibel, maar het dikke boek liet geen ruimte voor twijfel: de Blauwe Glazenmaker. Omdat hij op zijn jachtvlucht telkens een paar seconden stil hangt is het relatief makkelijk hem vliegend te fotograferen. Relatief, want de camera moet hem wel kunnen detecteren en de autofocus moet hem snel kunnen oppakken. Zo kostte deze foto me toch drie kwartier. Wat een schoonheid hè...