Even iets moois nr. 606 - Dagje fotohut: de mezen

De eerste blog van dit jaar. Afgelopen vrijdag zat ik met Gerard in een vogelhut op de Veluwe en daar kreeg ik een lawine aan vogels voor de lens. Vooral de gebruikelijke soorten maar bijzonder leuk om weer eens mee te maken. Ik kwam thuis met volle kaartjes en lege batterijen en zo hoort het natuurlijk ook. Ik knip het maar in tweeën; we beginnen met de mezen.

Deze komt nog uit het dorp: een Staartmees. Niet een gewone, maar een Witkoppige. De tweede keer in mijn nog prille leven dat ik er eentje zie. Zomaar tussen de gewone staartmezen.

Pimpelmees. Levendige, vrolijke beestjes, mooi van kleur ook. Ik blijf er toch steeds de telelens op richten.

Er lag nog een dun laagje ijs op het water, sterk genoeg om een meesje te kunnen dragen.

Fraai toch, die blauwe staart.

Koolmezen, die waren er ook.

Er waren er veel, dus het wordt dan de kunst om een net iets leuker plaatje te maken, zoals van twee tegelijk...

... of eentje die zijn spiegelbeeld wel interessant vindt.

En dan komen we bij mijn favoriet: de Zwarte Mees. Minder kleurrijk dan pimpel of kool, maar ik vind ze meer dan schattig.

De rug is blauwgrijs, de borst vuil wit. Razendsnel zijn ze en het duurde tot diep in de ochtend voor ik er een ordentelijke foto van kreeg.

Het zijn echte bosvogeltjes die je niet gauw bij de pinda's in je tuin zult zien.

En dan komen we nu bij de probleemgevallen: dit is een Glanskop, maar die is in vrijwel niets te onderscheiden van de matkop.

Op geluid wisten we dat beide soorten rond de hut zaten. De verschillen moet je zoeken in de dikkere nek van de matkop en zijn grotere keelvlek. Maar dat laatste is ook weleens precies andersom. Kom er maar uit...

Mogelijk is dit dan een Matkop.

En dit is dan weer een Glanskop. De Glanskop is een echte bosbewoner, de matkop houdt meer van iets opener landschap. Waar de hut staat lopen beide landschapstypen in elkaar over.

Qua mezen kwam nog heel even een kuifmees voor de hut, maar toen was ik net mijn accu aan het verwisselen. Jammer.

Even iets moois nr. 461 - Friese vogeltjes

Nou nou zeg. Kon ik zomaar één dag van tevoren nog een vogelhut boeken. Dat voorspelt niet veel goeds voor het aanbod, maar we hebben intens genoten in HBN9! Dat ik met 1.044 foto's thuis kwam zegt waarschijnlijk wel voldoende...

Zoals in elke hut wolkt het ook hier van de Kool- en Pimpelmezen die zich tegoed doen aan de pitjes, pinda's en vetbollen die voor ze worden neergelegd. Het is dan de kunst om een plaatje te maken dat je nog niet eerder maakte. Zoiets, eigenlijk...

Ik miste hem al de hele dag, maar aan het eind van de middag is daar plotseling de Zwarte Mees. Hij neemt een badje van 5 seconden en is vertrokken voor ik er erg in heb.

Eveneens wat later op de middag duiken er twee Staartmezen op. Schattige, hyperactieve beestjes met een exorbitant lang staartje; eveneens na een heel kort badje weer weg.

Over badderen gesproken: de Pimpelmees kwam ook even afspoelen.

Die grijsblauwe rug en de perzikkleurige buik, die acrobatische houding, het blijft een fotogenieke vogel, de Boomklever.

Al de zoveelste Roodborst die ik op de foto heb, maar met zo'n ingetogen achtergrond blijf ik ze gewoon heel erg mooi vinden!

Rond de hut houdt zich een drietal Gaaien op. Slim en wantrouwend; de minste beweging vanachter het spiegelglas jaagt ze terug de bomen in.

Mevrouw Grote Bonte Specht komt kijken of ik wel wat vet aan de stronk heb gesmeerd. Nou, dat had ik, dus afgewisseld door het mannetje peuren ze dat er weer lekker uit.

Ach, veel gewoner wordt het niet gauw, maar een mooie Merel zet ik graag op de foto.

"Spiegeltje spiegeltje aan de wand..." Ik moest even experimenteren hoe ik dat stronkje zo in het water kon leggen dat ik spiegelfoto's kon maken. Hier wel aardig gelukt.

Door in het water een eilandje te maken en daar wat pitjes in een kuiltje te leggen, kreeg ik de Koolmezen zo ver dat ze op dit plekje kwamen; soms met twee, drie of vier tegelijk.

We staan op het punt van vertrek als plotseling een Sijs opduikt aan de rand van de vijver. Hij pakt een paar pitjes en weg is ie weer, maar ondertussen heb ik mijn plaatje!

Even iets moois nr. 365 - diverse pluimage

De afgelopen weken kwam er nix van een blogje, maar ik maakte hier en daar toch wel wat foto's. Ik maak er maar een verzamelblog van.

Best een rare vogel, zo'n juveniele Groene Specht. Helemaal gespikkeld van voren.

Nóg een kleuter: een Roodborst, nog vrijwel kleurloos.

Kleurloosheid valt deze meneer niet te verwijten. De Goudvink doet het altijd goed voor de camera.

Nou, nóg eentje dan.

Hier is dan weer weinig kleur aan, maar daaraan heeft hij ook zijn naam te danken: de Grauwe Vliegenvanger. Onopvallend, komt overal voor, maar wie ziet hem ooit?

Een Zwarte Mees twijfelt of hij in bad zal gaan. En zijn spiegelbeeld is natuurlijk ook best interessant...

Aandoenlijk, zo'n jonge Pimpelmees.

Of een jonge Koolmees, ook al zo vertederend.

De Edelherten op de Veluwe zijn in hun 'veeg' periode. Ze vegen nu de fluwelige bast van hun gewei en dan hangen een poosje de vodden langs hun kop. Weinig flatteus, maar noodzakelijk.

Even iets moois nr. 360 - vogels Hoge Veluwe

Sinds een week of wat heb ik een nieuwe tweedehands camera en om die uit te proberen sloot ik me voor een aantal uren op in een fotohut in park De Hoge Veluwe. De meest gewenste soorten als kruisbek, appelvink en goudvink lieten zich niet zien, dus hier volgt een blogje met minder urgente en standaard vogelhutfoto's. Ik bedoel: u kunt ook rustig wat anders gaan doen, want het zijn er ook nog eens extra veel...

Laten we beginnen met een immer fotogenieke gast: de Kuifmees. Ik denk dat hij zich wat stoorde aan het geklik van de camera, want hij heeft zijn kuif deels plat.

Een vogel die zo gewoon en algemeen is dat we makkelijk zijn schoonheid over het hoofd zien: de Merel. Ik denk dat we hier te maken hebben met een jong van dit jaar. Mooi toch, dat geschubde verenkleed...

Een vogeltje dat ik niet zo vaak zie vanuit een hut: de Fitis. Staat een beetje raar hoog op de poten en ziet er ook overigens niet heel strak uit; waarschijnlijk nog volop in de kleine kinderen.

Meneer Merel komt luidkeels zijn irritatie uiten, maar ik weet niet naar wie.

De Zwarte Mees neemt even een badje. Een klein meesje met een relatief grote kop. Een echte bosbewoner ook.

Deze houding van de Boomklever is zo karakteristiek dat ik nooit nalaat mijn camera erop te richten. Maar hij doet zijn naam eer aan!

Komt heel kort even een kijkje nemen: de Grauwe Vliegenvanger. Algemeen voorkomend, ook in parken, boomgaarden en waar niet eigenlijk. Ik zie ook zijn neef, de bonte vliegenvanger, maar die blijft hoog in een boom zijn eenvoudig lied zingen. Die laatste is ook veel meer gebonden aan het bos. Bovendien heeft hij hulp nodig van de mens in de vorm van het aanbieden van een nestkast om tot broeden te komen. De Grauwe is wat dat betreft veel zelfredzamer.

Mevrouw Vink. Rustig als altijd.

U ziet het gelijk natuurlijk: bruin petje, dus dat moet de Zwartkop zijn en dat is ook zo. Jonkies en moeders dragen een bruine pet, de vaders een zwarte.

Vind je overal, ook in uw tuin: de Heggenmus. Opvallend gewoon, maar best mooi met die grijze kop en gestreepte rug.

Vingerhoedskruid bloeit uitbundig in verschillende kleuren.

Dit is dus meneer Zwartkop. Zijn heldere zang fleurt elk parkje of stukje struweel op, ook rondom uw huis.

Ook zo'n vogel waarvan ik al duizenden foto's maakte, maar waarop ik toch mijn lens blijf richten: de Grote Bonte Specht. Rode kruin, dus een mannetje. Bijzonder is hun gedrag bij onraad: ze drukken zich plat tegen de boom en 'bevriezen.' Heel apart gezicht.

Meneer Vink, mooi in zijn zomerpak. Zijn kleuren zijn dezelfde als die van de achtergrond.

Is het even rustig met de vogeltjes, dan kun je altijd nog proberen een Muis in je lens te vangen. Bij het drinken staan ze heel even stil, dus dan lukt dat wel.