Even iets moois nr. 623 - de jonkies

De meeste vogels hebben nu jongen en daarvan is het grootste deel inmiddels uitgevlogen. Het leek me een uitdaging om eens te kijken of ik die jonkies voor de lens kon krijgen. Daartoe toog ik naar de buitenplaatsen bij 's Graveland voor de bos- en parkvogels, en naar de Eempolder voor de weidevogels. Hier is de oogst.

Om te beginnen een jonge Grote Bonte Specht. Sommige zijn zo vers uit het nest dat je ze kunt aaien. Deze niet. Zijn eerste lessen had hij kennelijk al gehad.

Een van de ouders komt even kijken of het wel goed ging. Hij kwam aanvliegen, plakte aan een boomstam en 'bevroor' daar.

Jonge Koolmees. Makkelijk te vinden want ze schreeuwen altijd om eten.

Ook zat gehoord en gezien: jonge Boomklevers. Deze lijkt ietwat verbaasd over zijn eigen acrobatische mogelijkheden.

Hier een broertje of zusje, naarstig op zoek naar wat nou eetbaar is.

Meerkoetenjongen behoren ongetwijfeld tot de lelijkste vogels die te vinden zijn. Daarbij zijn de ouders nog eens uitgesproken kortaf en onaardig. Jawel, ze voeren wel, maar als ze het op enig moment zat zijn hakken ze ongenadig in op hun kroost. Soms tot de dood erop volgt. Afijn, dit stel oogt harmonieus en liefdevol.

Een jonge Gaai, ook al op zoek wat eetbaar is en ook nog een beetje lekker. De gehaktballen van moeders zullen voorlopig wel niet te evenaren zijn...

Jonge Spreeuwen doen zich hier tegoed aan ehhh een of ander gewas. Al zeer vliegvaardig, maar nog in hun kinderkleed.

En handig zijn ze ook al. Daarbij net wat minder schuw dan hun ouders.

Jonge Ekster. Je ziet direct dat de verhoudingen nog niet helemaal kloppen. Ongeveer zoals bij onze eigen puberkinderen.

Hé, dit is geen jong, maar een volwassen Huiszwaluw die bouwmateriaal verzamelt. Zou die nog moeten beginnen met broeden?

Twee jonge Blauwe Reigers. Er zit nog weinig tekening en kleur in hun jas.

Ik hoopte ook nog op jonge Gele Kwikken, maar ik vond alleen deze adulte vogel. Voor het mooi laat ik die dan maar even zien.

Even iets moois nr. 590 - Nog meer jonkies

Net als vorige week toog ik naar de Oostvaardersplassen. Idee was om een zeearend voor de lens te krijgen, maar u raadt het al: dat lukte niet. Dat ik desondanks heb genoten mag blijken uit de plaatjes hieronder.

Ah, een juveniele Dodaars. Zijn streepjes (hij is tenslotte van de futenfamilie) zijn nog goed te zien, maar hij zoekt zeer actief zelf zijn eigen kostje bij elkaar.

Een puber Witte Kwikstaart, ook zelfstandig op zoek naar voedsel. Hier heeft hij een vlindertje te pakken.

Een jonkie man IJsvogel, te herkennen aan dat witte puntje aan zijn snavel. Die krijgen 2 lesjes duiken en daarna zoeken ze het maar uit.

Het Meerkoetenjong wordt nog gevoerd met vers groenvoer.

Een ouder Boerenzwaluw rust even uit. Die is nog druk met het voederen van de jongen uit een tweede broedsel.

Ik ga even staan wachten bij een fanatiek alarmerende Winterkoning. Heeft hij ergens zijn jongen in het struweel verstopt? Maar ik word dringend gemaand verder te lopen, dus dat doe ik maar. Jonge Winterkoninkjes zag ik één keer; superklein en superschattig.

Je hoort er weinig over, maar de woningnood onder de Boerenzwaluwen is extreem schrijnend. We zien hier vijf kinderen, nog volledig afhankelijk van ouderlijke zorg, opeengepakt, bijna opgestapeld, in een éénkamerwoninkje.

 De ruimte is zo beperkt dat het eten alleen van buiten en in vogelvlucht kan worden aangereikt. Aan liefdevolle aandacht komt een ouder niet toe.

Hier zien we dat de honger zo groot is dat een van de jongen probeert de ouder op te vreten. Het lukte bijna. Ik ben nu bezig met een brief aan onze minister; dit kan absoluut niet langer zo.

We zien hier de gevolgen van een te krappe behuizing op de jeugdige Boerenzwaluw: eentje weet niet beter of hij hoort te landen op zijn broertje... Een derde gezinslid kijkt het allemaal wat bozig aan.

Een fraai getekende juveniele Kokmeeuw probeert nog wat vlees te peuren uit een al lang kaal gevreten vissenkarkas. Er boven scheert een boerenzwaluw langs.

Moet een tweede leg zijn: twee jonge Futen, waarvan eentje zwemles krijgt van oplettende ouders.

Een Aalscholver, volgens mij gewoon een adult exemplaar.

Even iets moois nr. 548 - Leven in de polders

Oei, ik ben redelijk uit het ritme geraakt van een wekelijks verslagje. Ik doe een inhaalpoging, gekoppeld aan het voornemen mijn avonturen voortaan weer wekelijks te delen.

In de Nieuwe Driemanspolder zitten nogal wat Grauwe Ganzen en die hebben inmiddels jongen. Zoals veel jonkies meer dan schattig. En elke keer weer valt me op hoe gedisciplineerd de ganzenjongen doen wat moeder of tante zegt.

Ganzen passen op elkaars kinderen. Daarom zie je soms één ouder met wel een stuk of 20 jongen. Een soort crèche eigenlijk.

Of het de eigen kinderen zijn weet ik dus niet, maar dat maakt voor de ouderliefde en opvoeding niks uit, zo lijkt het.

Maar nu vindt de Canadese Gans het wel genoeg met al dat grut op zijn domein. Met vervaarlijk gesis jaagt hij ze terug naar hun moeders of tantes. Wegwezen!

In de Nieuwe Droogmaking, Berkel en Rodenrijs, ben ik op zoek naar de engelse kwikstaart als ik ineens een heel andere vogel zie rondscharrelen. Ik ga zitten in de natte berm en wacht het even af. En zo komt deze Tapuit binnen het bereik van de telelens. Waarschijnlijk op doortrek naar Noord-Amerika of Groenland, want zijn biotoop (zanderige vlakte met stenen of muurtjes) komt in ons land bijna niet voor.

Eveneens in de Nieuwe Droogmaking kom ik ineens een zeldzaamheid tegen: de Steltkluut. Zijn ranke lijf, de hoge poten en dunne snavel maken hem de allerijlste onder de vogels (vind ik altijd.) 

Zeldzaam, en ik sta dan ook verbaasd dat er vier tegelijkertijd rondscharrelen. Deze lijkt zelfs aanstalten te maken een nest te bouwen! Afwachten maar, want er zijn jaarlijks wel enkele broedparen in ons landje.

De Kievit lijkt vanuit de verte ongeveer zwartwit, maar met een zonnetje op zijn veren blijkt hij een soort oliepak aan te hebben.

We logeren een nachtje op Texel, dus even de gelegenheid te baat genomen om de vogelboulevard af te struinen. Daar tref ik deze vogel en ik weet even niet goed wat ik zie. Lijkt een beschimmelde grutto en dan ben ik er ook wel uit: het is de Rosse Grutto, nog ruiend naar zijn volledige zomerkleed. Deze trekt door naar Scandinavië of Rusland, want ze overwinteren en pleisteren wel hier, maar broeden elders.

Een prachtig schouwspel langs de vogelboulevard: baltsende Kokmeeuwen.

Ah, deze scoort beslist hoog op het lijstje van op het eerste gezicht nietszeggende foto's, maar... Dat kleintje in het midden vooraan is toch echt de uiterst zeldzame Grauwe Franjepoot! Hij houdt zich wat verscholen tussen de kemphanen, maar hij wordt toch ontdekt. Nooit eerder gezien en dat zal voor velen gelden.

Texel, dat is ook even naar de zonsondergang bij de vuurtoren. Schitterend!

Deze vuurtoren dus, in het warme licht van de ondergaande zon.

We zijn lang niet de enigen die na zonsondergang nog over het strand lopen. Koud en mooi!

Ik krijg van iemand een tip: de Binnenveldse hooilanden zijn een eldorado voor allerlei vogelsoorten. En dat klopt. Het wolkt er sowieso van de gele kwikstaarten, maar in het moerassige deel vind ik deze Bosruiter.

Maar vooral de Gele Kwikstaart is aanwezig. We lopen kilometers door het gebied, maar nooit zonder het gezang van meerdere Gele Kwikken.

Je moet natuurlijk nooit menselijke gevoelens projecteren op een vogel, maar toch betrap ik me bij jonge Meerkoeten altijd op de gedachte hoe een moeder naar zo'n kind kijkt...

Het kan, opstijgen zonder stikstofuitstoot. Een Knobbelzwaan heeft altijd wel een aanloopje nodig om los te komen.

Even iets moois nr. 483 - Ondertussen in de polder...

Wie af en toe een kijkje neemt in onze polders, ziet dat ze barsten van het jonge leven. En uitgebluste - of stiekem toch opgeluchte - ouders. Maar je moet soms wel even zoeken tussen de uitbundige begroeiing. Dat deed ik dan ook maar.

Ik rij voorzichtig door de polder over een eenbaanswegje als ik iets zie wegvliegen. Ik stop, pak mijn verrekijker en volg de vogel. Tot mijn verbazing maakt-ie een rondje en landt dan vlak naast de auto, en dan zie ik ook pas wat het is: de Kleine Plevier. Leuke ontmoeting met een mooie vogel.

En van diezelfde Kleine Plevier zien we hier een jong. Nou ja, puber eigenlijk al. Zorgt helemaal voor zichzelf, maar dat doet-ie eigenlijk al vanaf zijn geboorte. De kenmerkende gele oogring is al goed te zien.

 

Nog helemaal in de ouderzorg: Meerkoet met jong. Zal wel een tweede nest zijn.

Ha, dat is wel duidelijk: kinderen uitgevlogen, even tijd om helemaal uit m'n dak te gaan. Gele Kwikstaart in herkenbare jubelstemming.

Jonkie Boerenzwaluw. Vliegt al goed maar is voor eten afhankelijk van zijn ouders. Die kwijten zich voorbeeldig van hun taak.

Ook in veel tuinen te zien: de Bloedrode Heidelibel. Hij blijft lang zitten en geeft mij daarmee de gelegenheid om wat te experimenteren met licht en achtergrond. Deze in tegenlicht met lichte, pastelkleurige achtergrond.

Dezelfde libel op een ander blommeke, nu voor de zon af wat 'vettere' kleuren geeft. Pastel of olieverf, kwestie van smaak natuurlijk.

Ik ben maar net op tijd om de Zwarte Sterns te fotograferen. De meeste hebben hun vlotjes al verlaten en zijn terug te vinden in polders met veel krabbescheer in de sloot. Ook dit jong is al vliegvlug, maar jaagt nog niet zelf.

Ik hoorde 'm eerder dan ik 'm zag: de Grauwe Vliegenvanger. Een in alle opzichten onopvallend vogeltje en waarschijnlijk om diezelfde reden zag ik hem nu pas voor het eerst dit jaar.

Nee, inderdaad, geen wereldfoto, maar we zien hier wel een Krombekstrandloper! Opmerkelijk: hij ruit al van zomer- naar winterkleed. Hun broedseizoen, ergens in arctisch Siberië, is kort en deze is al weer op weg naar Afrika voor de overwintering. O ja, er vliegt een Tureluur voorbij. Dat hadden we zo afgesproken, anders wordt de foto zo saai.

Ik bedacht me onlangs dat ik qua Grutto veel volwassen vogels zie, ook wel hun pulletjes, maar nooit een halfwas. Toch denk ik dat dit er eentje is, een soort Grutto-puber. Zal eind deze maand ook wel vertrokken zijn. Ze arriveren met veel kabaal, maar blazen de aftocht in stilte. Wat me doet denken aan die oude vriend die... Nou ja, laat ook maar.