Even iets moois nr. 618 - Purperreiger en Oranjetipje en meer

Afgelopen vrijdag sloot ik me met Gerard op in een hut in een polder in de Alblasserwaard. Idee was niets te verwachten dus dan kan het alleen maar meevallen. En dat viel het.

Zonder enige aankondiging verscheen er ineens een Purperreiger ten tonele. Speurend naar prooi liep hij een kade af en gaf ons ruimschoots de tijd om de meest aansprekende foto's te maken.

Zijn hele kop heeft ongeveer de vorm van een bajonet. Ik zou niet graag de kikker zijn die hem voor de voeten loopt.

Sinds een week of twee is hij terug van zijn overwinteringsgebied in Afrika. Hij broedt bij voorkeur in een kolonie, ergens tussen hoog riet. Eten zoekt hij in natte weilanden en langs slootkanten.

Nu ik weer de foto's zie bekruipt me een gevoel van ontzag en een besef van bijzondere schoonheid. Ik was licht ontdaan van deze ontmoeting.

Spreeuw natuurlijk. Mooi in zijn glimmende verenpak met een olieachtige glans op sommige plekken. Ongeveer als het colbert van die oudere collega op mijn werk...

Heb je het over weidevogels, dan denk je gelijk aan de Tureluur. Tenminste, ik. Eveneens sinds een paar weken terug, of misschien heeft hij overwintert aan de kust. Nu in ieder geval weer luidruchtig aanwezig in de weilanden.

Terzijde van de hut staat op een paal een torenvalkenkast. Zojuist heeft het mannetje het vrouwtje afgelost bij het broeden, zodat ze even haar nageltjes kan doen en haar vleugels strekken.

Overal te horen en te zien: de Witte Kwikstaart.

Ook een weidevogel, zij het minder bekend: de Witgat. Nou ja, weidevogel. Broeden doen ze veel oostelijker, maar wie in het voor- of najaar door de polder loopt heeft een gerede kans er eentje te horen of te zien. Met een jolig tluul-ET-wiet-wiet landt hij ineens voor de hut.

Twee Canadese Ganzen op oorlogspad. Op een belendend perceel is een ander koppel neergestreken en dat moet beslist verjaagd worden. Niets menselijks is ze vreemd...

Als we anderhalf uur niets belangwekkends hebben we gezien verlaten we de hut en gaan op vlinderjacht in het Alblasserbos. Een absolute aanrader. Hier zien we de Gehakkelde Aurelia. Genoemd naar zijn 'gehakkelde' vleugelranden.

Bijna oogverblindend, de Dagpauwoog. Zeer veel voorkomend en overal wel te vinden.

Maar goed, eigenlijk ging het om deze: het Oranjetipje. Hier het vrouwtje dat weliswaar de oranje tipjes mist maar aan de onderkant nog steeds aantrekkelijk gevlekt is.

Ook het mannetje liet zich uitgebreid fotograferen. Ze vliegen maar een paar weken, dus er moet voortvarend een partner worden gezocht, gepaard, eitjes gelegd en dan is het alweer over. Dus ook de fotograaf moet in die paar weken zijn plaatje zien te schieten. Dat lukte dit keer wonderwel.

In de heemtuin treffen we deze Muurhagedis. Eigenlijk een illegale vreemdeling, want ze komen van nature alleen voor in Zuid-Limburg. Deze moet dus uitgezet zijn, maar is desondanks het aanzien meer dan waard.

Mooi hè. Dit is een Landkaartje. Die vliegen in twee generaties. In het voorjaar zijn ze oranje met zwart; de zomergeneratie is zwart met lichte vlekken. Allebei mooi.

Even iets moois nr. 331 - Rondje Oostvaardersplassen

Een rondje Oostvaardersplassen. Het was al een tijdje geleden dat we dat deden.

Als blikvanger begin ik met de allerlaatste foto die ik maakte. In de kijkhut Poelruiter zijn we rond een uur of 4 en binnen 10 minuten komt er een IJsvogel aanvliegen met een visje in zijn snavel. Met enige moeite krijgt hij die weg. Beetje triest dat nét hiervoor een aantal mensen de hut verliet. Die hadden er vanaf 's morgens 07:00 gezeten in de hoop op een ijsvogel, maar hem de hele dag niet gezien. Natuur laat zich niet regisseren natuurlijk en de volgende keer hebben wij die pech misschien wel.

Langs de Oostvaardersdijk hangt dit soort netten. Een hele rij juveniele sterns probeert zich balancerend op de lijn te houden, maar wat zien we nu eigenlijk? Misschien zijn het allemaal jonge Visdiefjes, maar er kunnen toch ook jonge Zwarte Sterns tussen zitten. Vanaf deze afstand zijn ze vrijwel niet uit elkaar te houden.

Eentje komt wat dichterbij op een paaltje zitten: jawel, een Visdiefje van dit jaar, met een licht gesleten kleed.

In de Lepelaarplas valt niet alleen regen, er zwemt ook een Dodaars en dat is Neerlands kleinste fuutje.

Op de takken in de Lepelaarplas komt altijd wel een Aalscholver even zitten om zijn vleugels te drogen. Beetje lompe beesten, maar zijn jolige uitstraling en dat felblauwe oog maken toch telkens weer dat ik er een plaatje van schiet.

Best een gek gezicht: deze Blauwe Reiger schudt even lekker zijn veren uit.

Het water staat zo laag dat het eerder Oostvaardersslikken zijn dan -plassen. Veel vogels houden daarvan en vooral de doortrekkers profiteren van het voedsel dat in de modder verstopt zit. Hier een Kemphaan.

O, en kijk dit dan. Een juveniele Groenpootruiter, vast ergens geboren in Noorwegen, maakt dankbaar gebruik van het banket dat hem wordt aangeboden. Even lekker opvetten en dan weer verder zuidwaarts. 

En deze: een Witgat. Ook een doortrekker vanuit het noorden, maar een klein aantal blijft 's winters wel hier hangen.

En nog een noorderling: een Zwarte Ruiter. Een volwassen vogel in zomerkleed is inderdaad pikzwart, maar dan zitten ze nooit in ons land. Mooie, elegante vogels; zie ook het subtiel gebogen uiteinde van zijn snavel! 

Waar de meeste vogels van dit jaar al flink in de puberteit zijn, daar is deze Boerenzwaluw gewoon bezig aan zijn tweede leg. Vier jongen eisen een doorlopende aanvoer van mugjes en vliegjes en die zijn er gelukkig genoeg. Nu maar hopen dat niet abrupt de kou invalt, want dan wordt het lastig voor dit kleine grut.

 

Wie Oostvaardersplassen zegt, zegt tegelijkertijd Edelhert. Twee dames verschijnen plots op een landtong, zich tegoed doend aan het malse gras.

Dichterbij kwam hij niet, deze mijmerende IJsvogel, maar door zijn kleur valt hij sowieso wel op.

Na de regen van deze week komen de paddenstoelen als paddenstoe… Ik bedoel: zijn er ineens veel paddenstoelen. Dit lijkt me een van de soorten Inktzwam, maar als je daar niet goed in zit dan zijn paddenstoelen verschrikkelijk moeilijk te determineren. Door te spelen met het diafragma probeer ik er eentje scherp te krijgen en de rest buiten de scherpte te laten vallen.