Even iets moois nr. 616 - Weidevogels

Het voorjaar dient zich voorzichtigjes aan. En langzaamaan vullen de polders zich weer met onze eigen broedvogels, terwijl de wintergasten zich klaarmaken voor vertrek. Zonder enige haast, dat dan weer wel.

Een vervreemdend gezicht, wanneer je zomaar in een groep grazende Brandganzen fotografeert.

Toch best wel mooi: de Holenduif. Iets kleiner dan de bekendere houtduif. Foerageert graag op het land en broedt in een boomholte.

Voor de tweede keer dit jaar tref ik een Roodhalsgans. Die hoort te overwinteren in de Donau-delta, dus ergens in de contreien van Roemenië en Bulgarije. Maar een enkeling sluit zich aan bij andere ganzen die westwaarts trekken en dan ineens heb je er eentje bij ons in de polder. Zeldzaam dus.

Alweer overtal te horen: de Tureluur. De eerste exemplaren nemen alweer hun plek in de polder in.

Een Grote Zilverreiger stapt statig over het veld. Die fladderveren achteraan heeft hij alleen in het voorjaar. Extra aantrekkelijk voor een potentiële partner.

Een Scholekster, ook weer teruggekeerd. 's Winters houden ze zich graag aan onze kusten op.

En datzelfde geldt voor onze Kievit. In behoorlijke groepen fleuren ze alweer onze polder op met hun enthousiaste iewit en acrobatische vlucht.

Ineens hoor ik vanuit het weiland de klagende roep van een Zwartkopmeeuw. Met enig speuren ontdek ik er drie tussen de kokmeeuwen. Leuk dat je hier zowel de kokmeeuw (links) als de Zwartkopmeeuw ziet. Het verschil is onmiskenbaar, dunkt me.

Ja, daar kwam ik eigenlijk voor: zijn de Grutto's gearriveerd? Jahoor, grotendeels nog in de plasdras gebiedjes aan de rand van de polder, maar een enkeling zoekt al zijn plekje voor het broedseizoen.

Deze moet nog wat bijkleuren, maar dat komt vast goed.

Oei, ernstig foute boel. Een eenzame Brandgans probeert waggelend en stuiptrekkend nog wat te eten, maar het is duidelijk dat hij getroffen is door de vogelgriep. Ik kijk er met ontzetting naar en hoop dat een lang lijden hem bespaard blijft...

Even iets moois nr. 548 - Leven in de polders

Oei, ik ben redelijk uit het ritme geraakt van een wekelijks verslagje. Ik doe een inhaalpoging, gekoppeld aan het voornemen mijn avonturen voortaan weer wekelijks te delen.

In de Nieuwe Driemanspolder zitten nogal wat Grauwe Ganzen en die hebben inmiddels jongen. Zoals veel jonkies meer dan schattig. En elke keer weer valt me op hoe gedisciplineerd de ganzenjongen doen wat moeder of tante zegt.

Ganzen passen op elkaars kinderen. Daarom zie je soms één ouder met wel een stuk of 20 jongen. Een soort crèche eigenlijk.

Of het de eigen kinderen zijn weet ik dus niet, maar dat maakt voor de ouderliefde en opvoeding niks uit, zo lijkt het.

Maar nu vindt de Canadese Gans het wel genoeg met al dat grut op zijn domein. Met vervaarlijk gesis jaagt hij ze terug naar hun moeders of tantes. Wegwezen!

In de Nieuwe Droogmaking, Berkel en Rodenrijs, ben ik op zoek naar de engelse kwikstaart als ik ineens een heel andere vogel zie rondscharrelen. Ik ga zitten in de natte berm en wacht het even af. En zo komt deze Tapuit binnen het bereik van de telelens. Waarschijnlijk op doortrek naar Noord-Amerika of Groenland, want zijn biotoop (zanderige vlakte met stenen of muurtjes) komt in ons land bijna niet voor.

Eveneens in de Nieuwe Droogmaking kom ik ineens een zeldzaamheid tegen: de Steltkluut. Zijn ranke lijf, de hoge poten en dunne snavel maken hem de allerijlste onder de vogels (vind ik altijd.) 

Zeldzaam, en ik sta dan ook verbaasd dat er vier tegelijkertijd rondscharrelen. Deze lijkt zelfs aanstalten te maken een nest te bouwen! Afwachten maar, want er zijn jaarlijks wel enkele broedparen in ons landje.

De Kievit lijkt vanuit de verte ongeveer zwartwit, maar met een zonnetje op zijn veren blijkt hij een soort oliepak aan te hebben.

We logeren een nachtje op Texel, dus even de gelegenheid te baat genomen om de vogelboulevard af te struinen. Daar tref ik deze vogel en ik weet even niet goed wat ik zie. Lijkt een beschimmelde grutto en dan ben ik er ook wel uit: het is de Rosse Grutto, nog ruiend naar zijn volledige zomerkleed. Deze trekt door naar Scandinavië of Rusland, want ze overwinteren en pleisteren wel hier, maar broeden elders.

Een prachtig schouwspel langs de vogelboulevard: baltsende Kokmeeuwen.

Ah, deze scoort beslist hoog op het lijstje van op het eerste gezicht nietszeggende foto's, maar... Dat kleintje in het midden vooraan is toch echt de uiterst zeldzame Grauwe Franjepoot! Hij houdt zich wat verscholen tussen de kemphanen, maar hij wordt toch ontdekt. Nooit eerder gezien en dat zal voor velen gelden.

Texel, dat is ook even naar de zonsondergang bij de vuurtoren. Schitterend!

Deze vuurtoren dus, in het warme licht van de ondergaande zon.

We zijn lang niet de enigen die na zonsondergang nog over het strand lopen. Koud en mooi!

Ik krijg van iemand een tip: de Binnenveldse hooilanden zijn een eldorado voor allerlei vogelsoorten. En dat klopt. Het wolkt er sowieso van de gele kwikstaarten, maar in het moerassige deel vind ik deze Bosruiter.

Maar vooral de Gele Kwikstaart is aanwezig. We lopen kilometers door het gebied, maar nooit zonder het gezang van meerdere Gele Kwikken.

Je moet natuurlijk nooit menselijke gevoelens projecteren op een vogel, maar toch betrap ik me bij jonge Meerkoeten altijd op de gedachte hoe een moeder naar zo'n kind kijkt...

Het kan, opstijgen zonder stikstofuitstoot. Een Knobbelzwaan heeft altijd wel een aanloopje nodig om los te komen.

Even iets moois nr. 514 - De polder in het voorjaar

Weinig tijd om eens uitgebreid te vogelen, maar een ochtendje naar mijn 'local pitch' kon nog net. Eigenlijk altijd wel wat bezienswaardigs te vinden, zo ook nu.

De oprit naar een boerderij ligt vol bagger. De Huiszwaluw vindt daarin het bouwmateriaal voor zijn nest en vliegt doorlopend af en aan met een snavel vol metselklei.

O wat apart: deze Oeverloper zit op een stapel balken, zo'n 3 meter boven de grond. Ik ken hem alleen van (zoals de naam al suggereert) drassige oevers.

Deze Grutto staat op wacht en slaat luidkeels alarm als wij langs rijden. Hij heeft waarschijnlijk jonkies in het hoge gras verstopt.

Ook in de sloot is het voorjaar losgebarsten en het is een gekwaak en gespetter van jewelste.

Deze Gele Kwik heeft eerdaags zijn eerste optreden en oefent zich suf op de pirouette.

Deze Grutto scharrelt rustig rond tussen de wilde andijvie of wat het dan ook mag zijn. In ieder geval verwilderd grasland.

Kijk nou: twee jonge Kieviten, al best groot. Zoals meer weidevogels is de Kievit een nestvlieder. Zo gauw ze uit het ei zijn gaan ze zelf op zoek naar voedsel. De ouders houden hun kroost nauwlettend in de gaten, maar altijd op een afstand van vele tientallen meters.

Ook deze Grutto heeft ons liever weg. Gauw een fotootje en dan maar weer doorrijden.

Even iets moois nr. 509 - de polders

Hier en daar door polders gezworven. Langzaamaan vullen ze zich weer met onze weidevogels.

In de polder zitten soms groepen kokmeeuwen van honderden exemplaren. Ik vind het dan wel leuk om even de kijker er op te richten om te checken of er niet een Zwartkopmeeuw tussen zit. In dit geval vond ik er twee, waarvan we er hier eentje zien. In Nederland en België een schaarse broedvogel, talrijker in de landen rond de Middellandse Zee.

Oei, niet zo leuk. We zien hier een stervende Blauwe Reiger. De fut was er volledig uit en af en toe viel hij om. Ik maakte de foto alleen om te laten weten dat hij gezien is en niet onopgemerkt gebleven...

De Grutto is weer in het (wei)land. Nu nog vrij rustig, de meeste in grote groepen in poeltjes en plasdras gebieden. Enkele zijn kennelijk weer op krachten en verkennen alvast de beste broedplekjes.

Hazen, veel hazen in de polder.

De Witte Kwikstaart is natuurlijk een vaste polderbewoner. Het energieke tsiek-tsiek tijdens zijn golvende vlucht is nu overal te horen.

En ook de Kievit is weer present. Is er een beetje zon dan vallen de olieachtige kleuren van zijn verenpak op.

Een Fazant rommelt wat door de vegetatie. Zijn verenpak is fraai geschubd.

Toch ook mooi, zeg nou zelf. Die grijze nek en dat groengrijze oog geven de Kauw nét dat beetje charme wat hem aantrekkelijk maakt.

Kuifeend man. Dat gele oog en die lichtgrijze snavel, met de kuif uiteraard, maken hem karakteristiek. Het gaat hem goed denkelijk, want ik zie ze werkelijk op elk water.

Witte vogel op groen gras; dat staat garant voor een erg saai plaatje. Maar dit is wel een Sneeuwgans! Deze winter waren er enkele exemplaren in ons land. Broedvogel van oost-Siberië en noord-Amerika. Hij zal dus zijn ticket al hebben geboekt, schat ik, maar verleidde mij nu nog even tot een heel saaie foto.

Even iets moois nr. 471 - Een kouwe polder

Ongenadig koud, dat was het afgelopen vrijdag in de polder. Ik hoopte op grutto's in de sneeuw en soortgelijke exotische beelden, maar helaas was hier in de buurt maar weinig sneeuw gevallen. Eer ik in de polder was, was de sneeuw weg. Koud bleef het daarentegen, ongenadig koud. Maar het leek wel of de vogels daar weinig last van hadden...

Sta ik even te kijken bij wat kibbelende kieviten, sluipt ineens een, ja wat eigenlijk, ik denk een Hermelijn door het weiland. De kieviten staken hun gekrakeel en kijken met enig ontzag naar dit rovertje, dat verder geen aandacht aan hen besteedt.

O, da's mooi, een Tapuit op doortrek. Individuen zoeken hun weg van zuid naar noord via ons land; in Nederland vinden ze niet meer hun broedbiotoop. Jammer. Prachtvogel!

Tja, wat moet ik zeggen? Onze nationale vogel heeft zijn geliefde polders weer veroverd. De eerst aangekomenen wachten op hun vaste partner, maar claimen alvast een territorium.

De Tureluur, altijd goed voor een welgemeend en vrolijk Tjuuduuuu.

Grutto, heerlijk peurend in de losse grond.

O jawel, ook de Graspieper is weer onopvallend aanwezig. Vanwege de snijdende wind blijven ze laag in het gras, waar ze vrijwel niet opvallen.

Ook de Witte Kwikstaart is er weer; blijft eveneens laag. In dit jaargetij willen ze nogal eens een enthousiast lied aanheffen, en dat doet deze dan ook.

De Kievit met zijn olie-achtige kleuren. Waagt een kraai of kauw het om over zijn territorium te vliegen, dan stijgt de hele luchtmacht op om de indringer te verjagen.

Sommige Grutto's zijn al aardig op kleur, anderen ogen nog wat bleekjes. 't Is eigenlijk allebei wel mooi.

Een vreselijke foto. Al eerder merkte ik op dat vooral de Brandganzen last lijken te hebben van de vogelgriep. Her en der liggen dode exemplaren in de polder. Deze gaat hetzelfde lot tegemoet. Met allerlei spastische bewegingen rommelt hij door het weiland, onderwijl ongecoördineerde schokken makend met hals, vleugels en poten. Een afschuwelijk gezicht. Ik laat de foto zien zodat hij niet onopgemerkt te vroeg is overleden.

Zoals vaker ga ik in het bos nog even op zoek naar de Zwarte Specht. Tevergeefs. Maar ik maak wel een 'artist impression' van besneeuwde oude bomen in de buurt van Lage Vuursche. Mooie afsluiter.