Even iets moois nr. 625 - Jonkies

Ik maakte deze maand al duizenden onwerkelijk mooie foto's, eigenlijk te veel schoonheid om zomaar een selectie van te maken. Ik doe toch maar een poging en begin met jonge vogeltjes in allerlei biotopen.

Een jonge Kauw. Ze moeten leren wat eetbaar is en wat niet en daarom proberen ze alles wat voor hun snavel komt. Deze dot pluis zal niet op het menu komen, schat ik.

Sociale vogels, die Spreeuwen. Ook de jongen zie je momenteel in grote groepen rondtrekken en onderling druk communiceren.

Een jonge Boerenzwaluw. Ik observeer hem vanuit de auto en wacht tot er een ouder komt om hem te voeren. Maar na een kwartier rijdt er een andere auto langs en floep... weg is-ie. Jammer.

Schattig, die jonge Knobbelzwanen. Ik tel er maar vier en snap niet goed waarom het er zo weinig zijn. Misschien een paar in de sloot met de andere ouder?

Ik probeer dat een beetje in de gaten te houden en daarom denk ik dat dit het laatste van de vele nesten is dat onlangs is uitgekomen. Moeder Fuut vaart het hele kroost - al in pyjama - de Vecht rond terwijl vader op visvangst gaat.

Jawel, vader had beet. Je ziet vaak dat een van de jongen het gretigst is. Die stapt van moeders rug af en neemt de meeste visjes in ontvangst. Hij zal ook het snelst zelfstandig zijn, neem ik dan aan.

Kijk, een juveniele Heggenmus zoekt een plekje zonder kroos om een badje te nemen.

En dat is precies wat deze jonge Zanglijster ook wil.

Oei, nu geraak ik toch in ernstige verlegenheid. Ik dacht eerst - vanwege dat witte vleugelstreepje - te maken te hebben met een juveniele Bonte Vliegenvanger, maar die bijna oranje borst suggereert meer een Gekraagde Roodstaart. Dus mocht u uitsluitsel kunnen geven: graag!

Hier is dan weer geen twijfel mogelijk: een jonge Kuifmees. Zijn kuifje is nog in het puberstadium maar onmiskenbaar aanwezig.

Een jonge Pimpelmees; wat pluizig nog, maar al aardig op kleur. Van de mezen haalt zo'n 80% de volwassenheid niet. Ze vallen ten prooi aan katten, roofvogels en ander ongerief.

Een van de grappigste jonkies is toch wel die van de Roodborst. In eerste instantie zwaar gespikkeld en dan zie je na een paar weken de eerste oranje veertjes op de borst verschijnen.

Dit is dan toch wel het snoepje van de maand: een nog niet helemaal uitgekleurde man Kruisbek! Vooral volwassen mannen zijn een schoonheid om te zien met hun koraalrode kleur, maar deze mag er toch ook beslist wezen. Zijn snavel is helemaal aangepast aan zijn eetgewoonte: het opdiepen van zaden uit de kegels van naaldbomen.

En als afsluiter onze kleinste futensoort: de Dodaars. De jonkies zijn schatjes om te zien en hoe klein ze ook zijn, ze proberen al dapper mee te duiken. Maar een lekker hapje van pa laten ze zich nog goed smaken.

Even iets moois nr. 620 - In de polder

Afgelopen week wat foto's gemaakt in de Eempolder en de Oostvaardersplassen. Leuke plaatjes.

Ah, moet net gearriveerd zijn vanuit Afrika: de Grauwe Vliegenvanger. Onopvallende vogel, weinig vocaal. Vorig jaar ontmoette ik een meisje van een jaar of 10 (met haar moeder) die vertelde dat ze het geluid had herkend van de Grauwe Vliegenvanger en hem zo had ontdekt. Ik was verbijsterd en moest de neiging onderdrukken te vragen of ik haar opa zou mogen worden...

Een echtpaar Grutto, op zoek naar een nestelplek en nog ongewis van het gevaar dat hen binnen 5 seconden zou bereiken.

Want plots verschijnt een mannetje vanuit het niets en valt de echtgenoot aan. Kennelijk nog alleen en in een wanhopige poging alsnog een partner te veroveren. Het ging er even fel aan toe; de veren vlogen in het rond. Met 20 seconden was het gevecht voorbij.

Mevrouw Torenvalk heeft het nest even verlaten om zelf een muisje te verschalken. Hier biddend.

Nou zeg, zie ik ineens een tweetal Steltkluten! Ongeveer de meest ijle onder de vogels, vind ik altijd. Staat nog steeds te boek als zeldzaam, al neemt het aantal broedgevallen van jaar op jaar toe. Hij lijkt een beetje onthand met die onevenredig lange poten.

Gele Kwikstaart, ook in de polder. De Gele Kwik is deze maand de (door mij) meest gefotografeerde vogel. Geen straf, want ze zijn - zelfs bij de 100e foto - nog altijd prachtig. Het zijn toch net lampjes?

Een broedende Fuut. Sommige beginnen net aan een nest, andere hebben al grote jongen. Niets menselijks is ze vreemd eigenlijk.

Jubelend vanuit het riet: de Kleine Karekiet. Ook sinds een week of twee terug.

Grappig. De kijkhutten rond de Oostvaardersplassen zijn altijd open en daar maken de Boerenzwaluwen graag gebruik van om heerlijk beschut hun nesten te bouwen. Ze malen er niet om dat er vaak mensen zijn en zo kan het gebeuren dat ze naar binnen vliegen en op 2 meter afstand tegen je gaan zitten kwetteren. Zie ook het filmpje dat ik ervan maakte op https://youtu.be/EpYxLq-P8vk.

Even iets moois nr. 590 - Nog meer jonkies

Net als vorige week toog ik naar de Oostvaardersplassen. Idee was om een zeearend voor de lens te krijgen, maar u raadt het al: dat lukte niet. Dat ik desondanks heb genoten mag blijken uit de plaatjes hieronder.

Ah, een juveniele Dodaars. Zijn streepjes (hij is tenslotte van de futenfamilie) zijn nog goed te zien, maar hij zoekt zeer actief zelf zijn eigen kostje bij elkaar.

Een puber Witte Kwikstaart, ook zelfstandig op zoek naar voedsel. Hier heeft hij een vlindertje te pakken.

Een jonkie man IJsvogel, te herkennen aan dat witte puntje aan zijn snavel. Die krijgen 2 lesjes duiken en daarna zoeken ze het maar uit.

Het Meerkoetenjong wordt nog gevoerd met vers groenvoer.

Een ouder Boerenzwaluw rust even uit. Die is nog druk met het voederen van de jongen uit een tweede broedsel.

Ik ga even staan wachten bij een fanatiek alarmerende Winterkoning. Heeft hij ergens zijn jongen in het struweel verstopt? Maar ik word dringend gemaand verder te lopen, dus dat doe ik maar. Jonge Winterkoninkjes zag ik één keer; superklein en superschattig.

Je hoort er weinig over, maar de woningnood onder de Boerenzwaluwen is extreem schrijnend. We zien hier vijf kinderen, nog volledig afhankelijk van ouderlijke zorg, opeengepakt, bijna opgestapeld, in een éénkamerwoninkje.

 De ruimte is zo beperkt dat het eten alleen van buiten en in vogelvlucht kan worden aangereikt. Aan liefdevolle aandacht komt een ouder niet toe.

Hier zien we dat de honger zo groot is dat een van de jongen probeert de ouder op te vreten. Het lukte bijna. Ik ben nu bezig met een brief aan onze minister; dit kan absoluut niet langer zo.

We zien hier de gevolgen van een te krappe behuizing op de jeugdige Boerenzwaluw: eentje weet niet beter of hij hoort te landen op zijn broertje... Een derde gezinslid kijkt het allemaal wat bozig aan.

Een fraai getekende juveniele Kokmeeuw probeert nog wat vlees te peuren uit een al lang kaal gevreten vissenkarkas. Er boven scheert een boerenzwaluw langs.

Moet een tweede leg zijn: twee jonge Futen, waarvan eentje zwemles krijgt van oplettende ouders.

Een Aalscholver, volgens mij gewoon een adult exemplaar.

Even iets moois nr. 551 - Uil, page en jong grut van her en der

Ik maakte overal en nergens hier te lande opzienbarend mooie foto's, waarvan hier een verslagje.

De Steenuil. Op een boerenerf aan de rand van de Veluwe laat ik me opsluiten in een eenpersoons camouflagetentje. Niet zomaar een boerenerf, want er woont een gezin Steenuil. Ik hoop er iets van te zien. Dat lukt, maar ze hebben mij ook in de gaten...

Het erf is ingericht om de kans op een aardige foto zo groot mogelijk te maken; een stronkje, een schuurtje, een nostalgisch raampje, een vervallen pannendakje. Echt over nagedacht. Of de vogels zich vertonen weet je maar nooit, maar ik had alle geluk van de wereld.

De Steenuil voert mij terug naar vroeger. Ik moet een jaar of 10 zijn geweest en liep al in pyama, toen ik buiten, in het aardedonker, een stompe 'vorm' meende te ontwaren op het puntje van het schuurdak. Hoe ik ook tuurde, meer dan deze klomp werd het niet. Maar overdag was het er niet, dat wist ik wel zeker. Toen ik gauw boven mijn zaklamp ging halen was het voorwerp verdwenen. Verwachtingsvol bladerde ik in mijn vogelboekje en kon niet anders dan bedenken dat het een Steenuil moet zijn geweest. Sindsdien rij ik graag een uurtje om als ik er eentje weet te zitten.

Als een volleerd model poseert deze Steenuil. 

De Steenuil is deels ook overdag actief. Man en vrouw zijn hetzelfde gekleed. Deze foto laat zien dat het maar een kleine vogel is en onze kleinste uil.

Ergens op het Groninger platteland tref ik deze Zwarte Roodstaart, een jonkie nog. Volgens de eigenaar van de draad zou het een gekraagde roodstaart moeten zijn, maar dat ben ik met hem oneens.

Ik sta bij die draad omdat er een hele rij juveniele Boerenzwaluwen op zit. Naar alles wat voorbij vliegt schreeuwen ze moord en brand om eten.

Onderscheid maken ze niet, ook een willekeurige oom of tante krijgt te maken met hun bedelroep.

Ik werk momenteel in de kop van Noord-Holland. Als daar al een paar dagen een Koninginnenpage wordt gesignaleerd neem ik een uurtje vrij en ga op zoek.

Wat de ijsvogel is voor de vogelaar, dat is de Koninginnenpage voor de vlinderfotograaf: iets waar je beslist je best op wilt doen.

Opmerkelijk vind ik dat ik deze schoonheid zo ver noordelijk aantref, op een dammetje dat ver de zee in steekt. Zal wellicht te maken hebben met de begroeiing van dat dammetje: het talud staat vol met peen, de waardplant van de Koninginnenpage.

Even iets moois nr. 488 - Rondje Oostvaardersplassen

Rondje Oostvaardersplassen. Da's niet te ver van huis, altijd wat te zien en soms is er zelfs een aardige foto van te maken.

O, kijk nou, een Muskusrat. Lastig te zien of hij nou een soort blokfluit bespeelt of een rietstengel eet. Leuke waarneming van een zeer ongewenste diersoort.

Kleine Mantelmeeuw lijkt me, maar gezien de gele poten twijfel ik een beetje of het niet een Baltische mantelmeeuw is. Het verschil is dermate subtiel dat ik het niet kan ontdekken.

Een juveniele Fuut is al aardig bedreven in het vissen. Hier heeft hij een modderkruiper bij de strot en dat is niet de eerste.

Nooit eerder gezien in die contreien, een juveniele Purperreiger. In tegenstelling tot de ouders zijn ze vrij egaal middenbruin, wel met een gestreepte nek. Hij zal onderhand zijn koffers gepakt hebben voor de reis naar het zuiden.

Nou ja zeg, dit is toch wel zeer uitzonderlijk. Een Wielewaal horen is niet zo'n kunst, hem zien is al een heel ander verhaal en een foto zie je hoogst zelden. Ze houden zich op in dichte boomkronen en dat er nu eentje aan komt vliegen en zich zomaar even laat zien... Wat ik zeg: zeer uitzonderlijk.

Een Oeverloper; u moet hem inmiddels een beetje kennen van eerdere foto's. Maar hij struint hier rond op een plek waar dit voorjaar nog een paar decimeter water stond. Ook hier staat het water laag.

Dit lijkt een heftig gevecht, maar dat is het niet. Hoewel. Een jonge Lepelaar valt zijn ouder aan omdat die een krop vol voedsel heeft. De oudervogel probeerde nog te ontsnappen, maar juveniel achtervolgde de ouder net zo lang tot die toegaf. Je ziet hier dat het jong zijn snavel diep in de keel van de ouder steekt. Alsof ik een boterham uit de slokdarm van mijn moeder peur... Lepelaarjongen zijn de meest agressieve voedselbedelaars die ik tegenkom en ik voel soms een plaatsvervangende irritatie opkomen.

In eerste instantie kijk ik erover heen, maar hier staat toch echt een juveniele Flamingo tussen de lepelaars. Waarschijnlijk eentje uit de kolonie van het Zwillbrocker Venn, die op weg naar de Grevelingen door de oostenwind hierheen is gewaaid. Bijzonder!

Die zie ik graag: de Groenpootruiter. Een slagje kleiner dan een grutto, iets groter dan de tureluur en altijd met de voetjes in het water. In Nederland te zien tijdens de trek.

"De zwaluw legt haar jongskens neer, misschien al voor de derde keer.' Ik zie nog best veel jonge Boerenzwaluwen die inderdaad uit een tweede en misschien zelfs derde nest zijn gekomen. Kennelijk heeft de warme zomer ze zeer gestimuleerd om nageslacht te produceren.