Posts tonen met het label goudhaan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label goudhaan. Alle posts tonen

zondag 25 januari 2026

Even iets moois nr. 607 - Dagje fotohut: de rest

Hier de tweede blog over de oogst vanuit de fotohut op de Veluwe. De vorige keer alle mezensoorten, nu de overige fladderaars.





De Goudhaan hing ineens aan een dennentakje. Zijn kenmerkende gele kuifje staat wat overeind door een zuchtje wind.





Ja natuurlijk, de Grote bonte specht. Is overal en zeer gehecht aan vet of vogelpindakaas.





De Gaai. Die ging er vandoor met de pelpinda's.





De Boomklever. In elk park wel te vinden. Houdt van zonnepitten.





De Merelman. Vrijwel egaal zwart met gele snavel en gele oogring. Best mooi eigenlijk.





De Vink. In het voorjaar worden zijn kleuren nog wat sprekender.





De Roodborst. Ons land wordt in de winter verrijkt met roodborsten uit noordelijker streken.





Nog eentje dan, want die spechten zijn best heel mooi. Rode kruin, dus een mannetje.





Hé, verrassing. Ineens een Keep op de setting. Ze broeden noordelijk van ons maar trekken in de winter graag op met de vinken. Zie je een groepje vinken, altijd even speuren of er niet een Keep tussen zit! Dit is een vrouw; het mannetje is wat helderder getekend, met duidelijk zwart-oranje. Erg mooi!





Nog een verrassing: misschien een seconde of vijf zit er een mannetje Sijs die even een slokje komt drinken.

Verder hadden we nog een sperwer tegen het raam van de hut. Die greep net naast een pimpelmees. Mooie dag geweest met enorme aantallen vogels. Zeer van genoten.

zondag 21 december 2025

Even iets moois nr. 604 - De restjes van 2025

Ik had nog wat mooie foto's van De Valk in Lunteren. Daarnaast was ik afgelopen weken in de Amsterdamse Waterleidingduinen en zwierf ik door de Oostvaardersplassen. Daar hield ik alleen wat verre, saaie plaatjes aan over. Kijk maar mee.





Twee Hoppen. Die rechtse lijkt wat te zeuren, maar misschien plakken we te makkelijk allerlei menselijke emoties op een vogel.





Toch is de verleiding groot om te zeggen: en nu is die linker het helemaal zat!





Prachtig mooi eendje: de Kokardezaagbek. Zou je die in het wild tegenkomen, dan is het vrijwel zeker een ontsnapte volièrevogel. 





Leukerdje: de Europese Dwergmuis. Grappige klauteraar.





In de AWD tref ik deze Brilduiker. In ons land een geregelde wintergast. Bij het paringsritueel bijzonder grappig, maar deze is in zijn eentje.





Ik denk dat ik de somberste dag van het jaar beleefde, qua weer, maar dan kun je wel fotograferen zonder zware schaduwen. Dat komt deze Graspieper ten goede.





Krooneenden. Geen inheemse soort maar allemaal waarschijnlijk afkomstig van ontsnapte of losgelaten exemplaren.





Een Merel doet zich tegoed aan de bessen. Ik ga hier maar een kerstkaartje van maken, denk ik.





Haarmosjes. Altijd leuk om te fotograferen, al is dan een macrolens wel een vereiste.





En ook hier is een macro-objectief onontbeerlijk. Want deze Draadwatjes zijn elk maar ongeveer een millimeter groot. Leuk gezicht wel.





In de OVP komt een Zeearend aanvliegen. Hij landt in een boom en ik vind het wel leuk om het verschil in grootte te laten zien met de kraaien.





Ook al geen wereldfoto. We zien hier een groepje Kramsvogels, gasten uit arctische streken die ons van onze bessen afhelpen. Vrij schuwe vogels helaas, want ik vind ze de fraaiste lijstersoort die we in ons land kunnen tegenkomen.





Grappig gezicht: een Slobeend doet even wat gymnastiek terwijl een kuifeend langs vaart. Zie toch die kolossale snavel waaraan hij zijn naam te danken heeft.





Bij het bezoekerscentrum in de OVP blijf ik een beetje hangen. Overal om me heen hoor ik Goudhaantjes en ook een matkop. Ik besteed een uurtje aan 200 mislukte foto's en hou uiteindelijk alleen deze over. De beestjes zijn helemaal niet schuw, maar zitten nog geen kwart seconde stil. Vandaar.





Nog zo'n rusteloos vogeltje: de Winterkoning. Meer dan deze foto zat er niet in vandaag.





Een stuk makkelijker is de Roodborst. Die blijft graag even op een takje zitten en kijkt dan rustig rond.




Schoon schip gemaakt. Volgende week de mooiste mislukkingen van het jaar!

zondag 30 november 2025

Even iets moois nr. 601 - van alles wat

Beetje wisseling van de seizoenen qua foto's. De laatste paddenstoelen gespot en ondertussen verschoof de focus naar de vogels.





Hoogtepunt was het zien van een Ralreiger. Zeer zeldzaam in ons land en rond 1900 hier uitgestorven. Veel kleiner dan onze inheemse reiger en een beetje bruin / beige gekleurd.





De vogel houdt zich al weken op in Flevoland en mag zich daar verheugen in een doorlopende belangstelling. Vliegt hij op, dan zijn de vleugels wit.





In een flets zonnetje tref ik nog deze puntgave Dennenvlamhoed. Zeer algemeen maar daarom niet minder fraai.





En wat te denken van deze? Het is de Oranje Oesterzwam. In 2021 was dit de 'paddenstoel van het jaar' en het is inderdaad een schoonheid.





Het is loeikoud als ik deze twee Zeearenden - op grote afstand - op het ijs zie zitten. Ik had de indruk dat ze een meerkoet hadden verschalkt, maar het is te ver om het goed te zien.





Flutfoto natuurlijk, veel te ver, maar het is wel een Klapekster! Die zijn hier alleen maar in de winter.





Dit is beter: een Roodborsttapuit. Het zijn gewone broedvogels en steeds meer besluiten er niet naar het zuiden te vliegen en de gok te nemen hier te overwinteren. Voor hen te hopen dat er geen strenge winter komt.





Ook heel gewoon: een Kuifeend. Altijd leuk met dat gele oog en die grijze snavel.





Een Fuut in de winterjas. Weinig licht, geen contrast, onscherp en toch vind ik 'm wel leuk.





In de struiken hoor ik Goudhaantjes en ik probeer er eentje in beeld te krijgen. Dat lukt uiteindelijk en precies als ik afdruk vliegt hij op. Grappig gezicht.


zondag 28 januari 2024

Even iets moois nr. 539 - Van groot tot heel klein...

Hè hè, eindelijk zag ik de Europese Kanarie waar ik al voor de zesde keer op uit was. Voor een foto was het te ver, maar ik had nog andere wensen op mijn lijstje...





Kijk, de Ransuil. In een vrij dichte boom zitten er vier; hun vaste roestplaats in de winter. Op de foto lijkt de vogel vrij fors, maar hij is maar zo'n 35 cm groot. Zijn oorpluimen waaien helemaal opzij in het straffe westenwindje.





Nou zeg, gekker moet het niet worden: een Flamingo! Terwijl ik de tranen in mijn ogen heb van de ijzige wind kom ik zomaar deze tropische verrassing tegen.





De meest noordelijke kolonie Flamingo's broedt in het Zwillbrocker Venn, op de grens met Groenlo. Die groep overwintert op de Grevelingen bij Nieuwe Tonge en is misschien wel 50 exemplaren groot. Deze maakt in zijn eentje een uitstapje naar de randmeren, maar zal straks gewoon weer aansluiten bij de groep.





De schemering valt al wanneer ik plotseling in een kudde Goudhaantjes verdaag. Het kleinste vogeltje van ons land. Extreem beweeglijk en het is dan ook vrijwel onmogelijk er een plaatje van te maken. Deze is bijna gelukt.
Als kind droomde ik boven het vogelboek dat ik misschien, ooit in mijn leven, nog eens een Goudhaan zou kunnen zien. Die droom kwam al jaren geleden uit, maar ik moet er toch steeds aan denken wanneer ik een Goudhaantje zie...



zondag 19 november 2023

Even iets moois 531 - Zuidpier IJmuiden

Voor het eerst dit seizoen begaf ik me naar de zuidpier van IJmuiden. Ik kom er graag in de winter, want er zijn altijd leuke wintergasten te vinden; vogels die hier niet broeden maar vanuit Scandinavië of het ijzige oosten wat gematigder streken opzoeken waar het klimaat mild is en het voedselaanbod overvloedig. De zuidpier dus. Eigenlijk zie ik elk jaar ongeveer dezelfde vogels, maar de foto's zijn toch elke keer weer nieuw. En ondanks die paar buitjes (daar wel) heb ik onbedaarlijk genoten.





Traditiegetrouw begin ik op het strand waar Drieteenstrandlopers foerageren op de grens van zand en water. Kleine vogeltjes die - uit de verte bezien - als witte bolletjes voor de golven uit rollen.





Op het strand loopt een paard met ruiter. Ik zie het plaatje voor me: zo'n zwart silhouet dat het contrast versterkt met de vervagende skyline van Zandvoort. Helaas keert het paardenspul om voordat ze mijn ideale compositie bereiken en moet ik me tevreden stellen met dit tafereeltje.





Door me klein te maken en stil te houden zien de Drieteentjes geen gevaar in me en komen ze met een beetje geluk op luttele meters voor me langs scharrelen. Ik word behoorlijk vies en nat van dat plakzand.





Altijd een fraai gezicht, zo'n kotter die de havenmonding nadert. In de verte de windmolenparken.





De vergissing is snel gemaakt maar nee, dit is geen aalscholver. Het is een Kuifaalscholver. Kleiner, slanker en staat als zeldzaam te boek. Opmerkelijk dat ik er dan maar liefst drie tegelijk zie.





Mislukte foto natuurlijk (volslagen onscherp) maar ik vind 'm zo leuk dat ik hem toch laat zien. Dit is een Goudhaan die op de westenwind is komen overwaaien vanuit Engeland en hier weer vaste grond onder de voeten vindt. Een tijdelijke verblijfsvergunning is hem gaarne gegund.





Verdraaid lastig te fotograferen: de Oeverpieper. Houdt er niet van bekeken te worden. Broedt langs de Scandinavische kusten maar brengt de winter door bij ons en zuidelijker.





Een Alk. Is ook afgezakt vanaf noord-Scandinavië of hoger. Beetje rare stompe vogel. Als hij duikt gaat dat niet vloeiend zoals bij bijv. een fuut, maar hij werkt zich met zijn vleugels onder water.





Kijk nou, een Bonte Strandloper. Bont is hij alleen in de zomer; nu heeft hij zijn grijze winterkleed.





En ook de Paarse Strandloper is weer in het land. Rustig, sympathiek en onopvallend vogeltje. Hier vangt hij nog net wat zonlicht dat over de pier komt. Hij peurt wat algen uit de gaatjes en kiertjes van de zeewering.





Het beste is om op het talud van de pier te gaan zitten en te wachten tot de vogel dichterbij komt. Dat gebeurt altijd, zolang je maar stil zit. Ze kijken je met een schuin oog aan wanneer ze op twee of drie meter langs rommelen.





Nóg tammer is de Steenloper. Ik heb wel meegemaakt dat ze op armlengte van me kwamen zitten. Ze leken nieuwsgierig en onwetend van wat de mens voor kwaadaardigs kan aanrichten. Dus wie wil beginnen met vogelfotografie: begin eens met de Steenloper!