Even iets moois nr. 407 - Biotopwildpark Anholter Schweiz

Meestal eens per twee jaar brengen we een bezoek aan het Biotopwildpark Anholter Schweiz, net over de grens. Hoewel je er niet kunt pinnen en je alleen een kánnetje koffie kunt krijgen (maar niet met twee kopjes) komen we er graag. Meest fascinerend wat mij betreft zijn wolf, lynx en wilde kat, die in een redelijk natuurlijk aandoende setting te zien zijn. Maar er is meer en iets daarvan laat ik hier zien.

Een Bunzing. Prachtig beest dat hier te lande ook in het wild voorkomt. Maar wie ziet er ooit één?

Ja, de Wolf. Ze zitten achter gaas op een terrein waarvan de omvang een écht territorium zelfs in de verte niet benadert.

Meer dan schattig, zo'n wilde Europese Kat. In het zuiden van Limburg zijn ze in het wild wel te vinden. Hoewel, vinden; ze zijn hoofdzakelijk in avond en nacht actief dus hun aanwezigheid wordt eigenlijk alleen door wildcamera's verraden.

Mooi plaatje van een Steenbok, in een omgeving waar je hem ook verwacht.

Met opzet probeer ik vanuit de verte een Lynx vast te leggen. Dit doet het meest natuurlijk aan. Ik vind ze werkelijk schitterend!

Ha, die kleine wroetertjes lopen er ook.

Dit is toch werkelijk geweldig, zo'n stoere Moeflon met een angstaanjagend stel hoorns. In ons land komen ze bij mijn weten alleen voor op de Hoge Veluwe en daar zie ik ze nooit.

Aandoenlijk, twee Wasbeertjes in een holle boomstronk. 

Het paar Lynx heeft dit jaar kennelijk twee jongen groot gebracht. Hier een van de kids, die ik bijna zou willen adopteren en in huis wil nemen.

Het middagmaal bestaat uit een mals biefstukje. Alleen pa eet, de rest wacht op enkele meters op hun beurt.

Tijdens het tijdperk van de “Engelse Tuin” bouwde in 1893 Vorst Leopold zu Salm-Salm als herinnering aan zijn huwelijksreis een kopie van het Vierwoudsteden Meer, compleet met een Zwitsers Chalet en een rotslandschap. De stenen en het hout werden vanuit Zwitserland met boten en met door paarden getrokken wagens hierheen gebracht. Naar aanleiding van het 100 jarig bestaan werd de onder monumentenzorg staande Engelse Tuin uitgebreid tot een 56 ha groot biotoop Wildpark. Hyper romantisch natuurlijk, zo'n met wilde wingerd begroeid chalet op een eilandje in het meer.

Even iets moois nr. 351 - dagje dierenpark Amersfoort 2

Zo, eerst maar even het verhaal afmaken van afgelopen januari, anders komt dat er niet meer van. Ik maakte de afgelopen weken vooral foto's in musea en dierentuinen, mede door het weer dat vogels niet uitnodigde zich uitgebreid te laten bewonderen.

Een Wolf. Met een beetje geluk (?) kunnen we die een keer in eigen land in het wild tegen komen. Mooie beesten. Ik word er altijd toch ook een beetje triestig van, want hoe ruim hun terrein ook mag zijn, het is altijd te weinig.

Deze kunt u vast van volières en zo: een paartje Japanse Nachtegaal.

Fraai gezicht: twee Pelikanen in een half dicht gevroren vijver.

Wie wel eens naar Zuid-Frankrijk of Spanje met vakantie gaat kent ze wel: de Grauwe Gier. Luie vogel die zijn tijd liefst niet besteed aan machtige vleugelslagen of een snelle spurt. Gewoon zweven en speuren naar iets dat opgeruimd moet worden.

Daar staan ze zelf ook een beetje van te kijken: Mantelbavianen in de sneeuw. Ze zijn afkomstig uit Oost-Afrika, maar door elkaar goed warm te houden overleven ze dit best.

Een Witkeelvaraan. Beetje kille, voorwereldlijke dieren zo lijkt het; niet erg toeschietelijk ook. Misschien om die reden toch ook weer fascinerend.

Een Manenschaap. Die lijkt me niet bang voor anderhalve centimeter sneeuw.

Even iets moois nr. 337 - Biotopwildpark Anholter Schweiz

Eens in de twee jaar gaan we naar het Biotopwildpark Anholter Schweiz. Een hele mond vol, maar op de site wordt nadrukkelijk gevraagd de hele naam te vermelden als je foto's vanuit hier publiceert. Het is een dierenpark net over de grens, waar de (Europese) dieren een relatief grote ruimte ter beschikking hebben. Eveneens op de site wordt er - in het Nederlands! -  op gewezen dat er op het hele park alleen maar contant kan worden betaald. Duitsland heeft misschien meer windmolens, maar wij meer PIN automaten!

In ieder geval hoop ik altijd op mooie plaatjes van wolf, lynx en wilde kat, maar helaas liet de lynx zich niet zien. Sowieso maakte ik veel minder foto's dan verwacht.

Het park dankt zijn naam aan het rustiek houten chalet dat op een eilandje in een meertje ligt, centraal op het park. Koffie komt niet in een kopje, maar in een kannetje. En nee, bij dat kannetje kun je niet een tweede kopje krijgen. En zo, te vol getankt met Duitse koffie, beginnen we onze rondwandeling.

We komen langs een stukje water met moeras. Daar foerageert een juveniele Steltkluut.

De Steltkluut komt ook voor in Nederland, met slechts enkele broedparen per jaar. Hier een adulte vogel. Ze ogen uiterst fragiel maar lijken daar zelf geen last van te hebben.

Het is even zoeken hoe ik door het gaas heen fotografeer, maar dan heb ik ook een fraai shot op deze Sneeuwuil. Een echt wilde zal ik wel nooit zien, denk ik.

De Europese Wilde Kat heeft zijn leefgebied inmiddels uitgebreid tot in Zuid-Limburg. Omdat ze hoofdzakelijk 's nachts actief zijn weten we dat alleen van camerabeelden van Staatsbosbeheer. Mooie beesten met een warm gekleurde vacht.

Een portretje door de bladeren heen. Verschil met onze huiskat is er nauwelijks, zo te zien.

Toch doet het me altijd wat om een dier dat wij alleen als huisdier kennen, in wilde vorm te zien. Al voel ik me daarbij ook wel dubbel: ze zitten immers alsnog achter een gazen hek. Mooi hè, die gebandeerde staart.

Ja, de Wolf dus. Hoewel achter een hek en opgegroeid in gevangenschap boezemen ze toch ontzag in. Een spannend idee dat ze inmiddels ook bij ons in het wild zijn gesignaleerd ("Trojka hier, trojka daar...")

Niet helemaal onbegrijpelijk dat een schapenboer enigszins beducht is voor deze verrijking van onze fauna.

Even iets moois - nr. 265; van herfst en 'wilde' dieren

Afgelopen vrijdag op pad geweest: rondje Oostvaardersplassen. Geen enkele foto gemaakt! Daarom iets uit de oogst van voorgaande weken.

Ienie-mienie zijn ze, deze haarmosjes in het bos. Erg leuk om daar een poosje op handen en knieën rond te kruipen, op zoek naar een aansprekende compositie.

Ook maar een centimeter of twee: koraalzwammetjes. Het zijn net lichtjes op de vaak donkere bosgrond.

Dit dreumesje fotografeer ik van enige afstand om extra te benadrukken hoe klein ie is.

Bijna alle blaadjes zijn gevallen, maar hier toch nog een herfstige tak.

Op 26 november gaat de zon wel zo fantastisch onder dat ik de snelweg verlaat en er toch maar even van geniet. Dit is in de omgeving van Bunnik.

In het Biotopwildpark Anholter Schweiz wordt een roedel Wolven gehouden. Een stuk of 10 binnen een omheining van een paar voetbalvelden groot.

Bijzondere beesten, die de krant halen wanneer ze in het wild de grens met Nederland oversteken.

Ze hebben in het echt een enorme actieradius, dus elke omtuining moet frustrerend zijn voor deze prachtige dieren. Ik maak dan ook met gemengde gevoelens mijn fotootjes.

Ook de Lynx heeft een plekje in het wildpark. Schitterend, deze grote katten.

Over katten gesproken: dit is de wilde Europese Kat. In Limburg komen ze voor, zij het in kleine aantallen.

Het zou zomaar je huisdier kunnen zijn....

Anholter Schweiz

Een weekend in maart. Omdat we toch in het oosten des lands zijn, wippen we even de grens over, naar het Biotopwildpark Anholter Schweiz. Ik hoop leuke foto's te kunnen maken van lynx, wolf en wilde kat, en dat liefst met een besneeuwde ondergrond. Dat laatste gaat niet op: het is het eerste warme weekend met maar liefst 18 graden!

Het hart van het park is dit chalet, waarin een restaurant is gevestigd. Je kunt er een kannetje koffie bestellen, maar daar krijg je maar één kopje bij. Apart....

Een grote vijver biedt plek aan één Otter. Ik betrap hem als hij tegen de oever opklimt.

Het is even zoeken naar de Lynx, want die ligt te luieren in het struweel. Een fascinerend beest met die pluimoortjes.

 De Wilde Kat ligt in het zonnetje te soezen, even aaibaar als dat haardkleedje bij oma in de vensterbank.

Prachtig beest, zo'n Moeflon, maar veel kleiner dan ik me hem had voorgesteld.

De Wisent, een wat nurks uitziende kolos. In de afgeschermd deel van de Kennemerduinen loopt ook een groep (pas na de zomer weer te bezoeken) en de Veluwe wordt eveneens geschikt geacht als verblijfplaats. 

De Wolf. Zijn melancholieke blik lijkt te verlangen naar de oneindige verten en ik voel me nauw met het beest verwant.

Aan het eind van de middag verzamelen alle Pauwen zich in de hoge bomen. Enigszins onhandig manoeuvreren zij over de dikkere takken.

Net buiten het park staat een groepje Ooievaars. Deze lijkt vol verbazing zijn spiegelbeeld te onderzoeken.