Even iets moois nr. 599 - Brouwersdam en meer

Meestal meerdere keren per jaar bezoek ik de Brouwersdam. In dit geval in combinatie met het natuurpareltje Oranjezon, maar daar zag ik niet zoveel.

Om te beginnen een Ransuil. De Ransuilen zoeken elkaar op in de herfst en roesten dan gezamenlijk in één boom. Zo ook hier, in het centrum van Baarn. Het drukke parkeerterrein lijkt ze niet te hinderen, evenmin als de fotografen die gedurende de dag een kijkje komen nemen. Ik haalde zelfs de krant met mijn aanwezigheid, maar omdat dat onder werktijd was wil ik daar niet per sé de aandacht op vestigen.

Ondertussen trekken kramsvogels en Koperwieken vrij massaal ons land binnen.

Ken je hun geluid dan hoor je ze overvliegen of foerageren. Bessen van de meidoorn zijn op dit moment favoriet.

Maar goed, de Brouwersdam. Altijd wat te beleven, al was het er nu best rustig. Hier een foeragerende Wulp bij de spuisluis.

De dam is ook altijd de favoriete eetplek van kraaien en Kauwen. Graag doen ze zich tegoed aan het afval van de mobiele frietkraam. Volgens het Voedingscentrum leiden ze een ongezond bestaan, maar ze laten zich niet makkelijk terechtwijzen.

Hier bespreken ze samen de stand van de kabinetsformatie, maar de desinteresse is van hun houding af te lezen.

Wat verder weg op zee zien we een Zeekoet, een echte zeevogel.

Het spuien bezorgt de Grijze Zeehond een feestmaal.

Een groep Rotganzen waagt zich op de dam nu het wat rustiger wordt. Ze moeten drinken en zoeken dan zoet water in een plasje dat is ontstaan na de regenval van gisteren.

Zoals alle ganzen zijn ze alert en betrekkelijk schuw. Om ze te fotograferen stap ik aan de andere kant uit de auto en richt mijn lens onder de auto door op de vogels. Zo raken ze niet verstoord.

Even iets moois nr. 536 - Grijze Zeehond...

De laatste week van december moest een zoektocht worden naar ijsduiker en strandleeuwerik, op en rond de Brouwersdam, en bij Oostvoorne. We vonden heel andere dingen...

Dat hadden we niet verwacht: een huiler! Ofwel de pub van de Grijze Zeehond. Huilen deed-ie en dat lijkt inderdaad op een huilende mensenbaby.

Nou moeten we dat huilen niet vergelijken met ons huilen, want het jong had zojuist vele liters vette melk gedronken bij zijn moeder. Melk met een vissmaakje, denk ik. 

De Grijze Zeehond staat te boek als ons grootste roofdier. De man kan tot 350 kg wegen, het vrouwtje zo'n 250.

Na het voeden wordt het jong een poos alleen gelaten, meestal zo'n 4 tot 5 uur. Even nog kijkt moeder of er geen acuut gevaar is, dan duikt ze de golven in met een belangstellende man. Want met een draagtijd van 11,5 maanden breekt al direct het nieuwe paarseizoen aan.

Kolossale dieren zijn het, veel groter dan de gewone zeehond. Het is ook zaak niet al te dichtbij te komen, want bij verstoring is er het risico dat moeder het kind niet meer komt voeden. Ik stond hier op een meter of 70 en gelukkig deden andere strandgangers dat ook. 

De totale zoogtijd is een week of drie. In die tijd verliest het jong zijn donzige, witte pels en krijgt hij een grijze, waterdichte vacht. Na die drie weken laat moeder het jong alleen en dan duurt het nóg een paar weken voor die zelf zijn eigen eten kan vangen. De opgebouwde vetreserve helpt hem die magere weken door te komen.

Op zee zwemt ondertussen de jolig uitziende man Middelste Zaagbek.

Het is al wat later in de middag als we ons herinneren dat we voor de Strandleeuwerik zuidwaarts waren gereisd. Het duurt vervolgens even alvorens we het groepje van een stuk of 15 hebben weten te vinden.

Leuke vogels, met die geel-zwarte kop. Een echt mooie foto lukt niet meer, maar een bewijsplaatje is gelukkig wel te maken. En die ijsduiker dan? Niet gevonden...