Even iets moois nr. 570 - Weer even opstarten

De voorbije vogelvrije vrijdagen leenden zich niet of nauwelijks om er met de camera op uit te trekken. Bovendien kreeg ik plots problemen met de software op mijn computer, dus mijn tijd ging op aan randverschijnselen en het wennen aan nieuwe handelingen en mogelijkheden. Komt nog bij dat ik weliswaar zeer content ben met de omschakeling van Canon naar Olympus, maar dat ik nog niet het vertrouwen heb dat elke druk op de knop die opname oplevert die ik voor ogen had. Eigenlijk zeg ik dat mijn tijd op ging aan futiliteiten en luxeproblemen; kon iedereen dat maar zeggen...

Kijk nou, hoog bezoek! Een Grote Zilverreiger - hij foerageert hier vaak langs het slootje - staat op het dak van het schuurtje en probeert het overzicht te behouden. Na een poetsbeurt vertrekt hij weer; we zien hem hier in de starthouding.

We lopen een rondje Lage Vuursche en de camera verleidt me tot wat experimentele instellingen (daarover hieronder meer.) Toen had ik ineens deze foto.

De camera heeft een instelling 'dramatische tonen' en die gebruik ik nogal eens om saaie kleuren in saaie landschappen sterk te overdrijven. Je krijgt dan dit soort foto's en hoewel ik deze instelling best vaak gebruik moet ik nog bedenken of ik dit nou echt mooi vind.

Om te zien wat het verschil is maakte ik hier eerst een gewone foto van een bomengroepje op de Stulpheide. Best een beetje saai.

Vervolgens draai ik aan de knoppen, selecteer het filter 'dramatische tonen' en dan ziet hetzelfde bomengroepje er ineens heel anders uit. Hmmm, dramatisch is het allemaal inderdaad wel, zeker ook met die zwarte rand erom heen.

Hier nog zoiets, maar nu met ICM (intentional camera movement) ofwel expres de camera een zwieper geven bij het maken van de foto. Het lijkt wel een afgebrand bos...

En zo experimenteren we er lustig op los. Saaie wandelingen bestaan nu in ieder geval niet meer...

Even iets moois nr. 355 - de bollenvelden!

De bollen dus. Ga ik niet naar Noord-Holland voor de bloeiende tulpen, dan naar de Flevo- en Noordoost polder. Dit laatste was onze bestemming, afgelopen vrijdag.

Wie vermoedt dat ik voor de mooie kleuren ga die heeft het mis. Nou ja, ook wel een beetje, mét de kleurige landschappen, maar ik zoek vooral naar de mogelijkheid om te spelen met scherp/onscherp. Mooi deze, alleen de middelste scherp en de rest vervagend in warme kleuren.

Streng en rechtlijnig wijzen de tulpenbedden naar de horizon, waar een al even hoekige schuur ze op staat te wachten.

Tja, als hoge pluimen staan die ondenkbaar ijle populieren aan de einder (dichtte Marsman ooit.) Nou weet ik niet of dit populieren zijn, maar die kale bomenrijen zijn altijd wel een van de charmes van de keurig uitgemeten polder. Vind ik. Zeker met een veld gele tulpen ervoor.

Ook leuk: een zo'n knop tussen de verder al uitgekomen tulpen.

Dat is vaak ook wel een beetje de kunst: valt er ééntje uit de toon in al die kleurige eenvormigheid?

Eerlijk gezegd hoopte ik een foto te kunnen maken van een gele kwikstaart op gele tulp. Misschien kwam het door de koude wind, maar ik heb geen kwikstaart gezien. Jammer.

Hoewel ik het helemaal niet erg vind een tafereeltje te vinden met maar weinig kleur. Hier doen vooral de vormen er toe.

Bollenvelden, een sloot, oude bomen en nieuwerwetse windmolens: onder een fraaie wolkenlucht wordt alles mooi.

Ja, da's wel even twee keer kijken! We zien hier een wand die is aangelegd voor de Oeverzwaluw. Ze zijn druk in de weer om hun nest uit te graven. Ieder herkent zijn eigen holletje, mag ik hopen.

Op weg naar huis doen we nog even het bos aan bij Lage Vuursche. Daar treffen we deze prachtig bloesemende struik.