Posts tonen met het label buizerd. Alle posts tonen
Posts tonen met het label buizerd. Alle posts tonen

maandag 9 februari 2026

Even iets moois nr.609 - Oostvaardersplassen vooral

Voor de tweede achtereenvolgende vrijdag begaf ik mij naar de Oostvaardersplassen met geen bijzondere reden. Ik had gewoon geen zin om verderweg te rijden.








Maar goed, omdat ik er toch langs kwam vanuit mijn werk ging ik even op bezoek bij de Pestvogel in Alkmaar. Die liet zich uitgebreid bewonderen.





In het noorden van Noord-Holland kwam de temperatuur niet boven de -2. Bij de haven Oude Zeug leverde dat een prachtig wintertafereel op.






Een zeer algemene vogel, door zijn gekrijs makkelijk te horen, is de Waterral. Dat hij zich buiten de dekking van het riet begeeft is echter wel uitzonderlijk. Zelden te zien, eigenlijk.





Een Buizerd zeilt langs.





In de Eempolder zit rustig een Buizerd.





Een Grote Zilverreiger op jacht.





Mevrouw Torenvalk mijmert wat voor zich uit, eveneens in de Eempolder.





Een Winterkoning op zoek naar een slokje water.





Bijzonder. Een Roodborst komt naar me toe en gaat me op 2, 3 meter aan zitten kijken.





Ik loop het pad naar de hut Schollevaar als mij het gevoel bekruipt dat ik word bespied. Aan de overkant van de sloot neemt een Heckrund mij argwanend op.





Mooi altijd, een Watersnip. Langzaam waadt hij door het ondiepe water, onderwijl met zijn lange snavel voedsel uit de bodem peurend.





Mistig plaatje van wat rommelige bomen aan een bevroren meer.





Twee Kuifeenden. De linker lijkt me een eerstejaars, de rechter een vrouw in winterkleed.





Nonnetje, drie vrouwtjes. Leuke wintergasten, broedvogel van boreale bossen. Rusteloos en schuw.





Een Grote Zilverreiger maakt zich klaar voor de landing.





Nogmaals het Nonnetje, ditmaal drie mannetjes. Oogstrelend mooi in wit, zwart en grijs. De kleinste soort zaagbek in ons land.

zondag 11 december 2022

Even iets moois nr. 496 - Boshut Espelo

De vogelvrije vrijdag bracht ons weer eens naar een hut, en wel een boshut in Espelo. Best een donkere dag, dus we hoefden niet vroeg van huis en waren niet laat terug. Wel veel gezien. En behoorlijk koud gehad. Omdat ik u daar niet wéér mee wil vermoeien heb ik de koolmezen, pimpelmezen en roodborstjes er maar uit gelaten. Hier het resultaat van een enerverende dag...





'Neem wat noten of pelpinda's mee,' adviseerde de verhuurder van de hut, 'daar zijn de Eekhoorns dol op.' Inderdaad kwam vroeg in de middag een Eekhoorn langs. Hij struinde geroutineerd alle gaatjes en holletjes af, gewend hier of daar wat te vinden. Maar waar waren al die pelpinda's gebleven die wij zo genereus hadden verstopt voor 'm?





Juist, daar is de dief. Zo gauw we de pinda's ergens neerlegden daalden drie of vier Gaaien neer en met een paar keer heen en weer vliegen was alles weg. En die eekhoorn? Tja, die viste achter het net.





Ineens daalt een donkere schaduw vanuit de bomen neer. Een Buizerd landt vlak voor de hut en kijkt wantrouwend naar het spiegelglas waarachter wij onze camera's laten klikken. We zijn nogal onder de indruk van deze imposante verschijning op slechts 3 meter. Wetend dat hij geen direct gevaar is gaan om hem heen de meesjes en vinkjes gewoon door met eten.





Zo'n Grote Bonte Specht is natuurlijk heel erg gewoon, maar ik kan het nooit laten om hem te lokken door wat pindakaas op zo'n manier aan een boomstammetje te smeren dat ik 'm precies van de zijkant kan fotograferen. De enige pose waarmee hij volledig tot zijn recht komt, vind ik.





Nou jaaaaaaa zeg, wat krijgen we nou? Het is al vrij laat in de middag als plots een Middelste Bonte Specht zich laat zien. Eveneens op zoek naar de pindakaas struint hij hetzelfde stammetje af als zijn grotere neef. Gestreepte borst, roze broek, het is 'm echt! Vroeger alleen in de Limburgse heuvels te vinden, maar tegenwoordig hebben ze zich uitgebreid naar het oosten en midden van ons land. Ik krijg hem voor het allereerst voor de lens; een 'lifer' noemen vogelaars dat (maar dat vind ik altijd een rare,  overdreven term.) Maar blij ben ik er wel mee!





Jawel, ook een liefhebber van pindakaas, de Boomklever. Deze houding is zo karakteristiek dat ik 'm alleen zo fotografeer.





Ineens... vette paniek voor de hut. Als een raket schiet een Sperwer vanuit het struweel te voorschijn. Hij grijpt net mis, draait weg - decimeters voor hij zich te pletter vliegt tegen de hut - en strijkt neer op een stronk. We krijgen een seconde of vijf voor een chagrijnig portretje, dan is hij vertrokken. Wij durven weer adem te halen... 





Er wordt wat afgebadderd, in de vijver voor de hut. Hier een Gaai die mooi zijn blauwe schild laat zien.

zondag 9 oktober 2022

Even iets moois nr. 490 - zonder titel

Het wilde niet zo, afgelopen vogelvrije vrijdag. Kwam misschien - laat ik eens een oorzaak zoeken - door een paar dagen isolatie vanwege corona, wat de helderheid in het hoofd niet ten goede komt. Zodoende was ik extra blij er weer uit te mogen en maakte er maar het beste van. Eerst maar eens op zoek naar baardmannen.





Ja, die Baardmannen. Schitterende vogeltjes en dit jaargetij verleggen ze hun eetlust naar de zaden in de rietpluimen. Dat levert met een beetje geluk prachtige plaatjes op. Ik zag er best wat, hoorde er nog meer, maar een nabije foto werd me niet gegund.





Gesnapt! Zie je die donkere vlek, half achter de stam van de wilg? Daar heeft een Ransuil zich verstopt en de vraag is: wie bespiedt nu wie?





In de polder blijft deze Buizerd net lang genoeg zitten voor een portretje. Gezien de lichte iris waarschijnlijk een vogel van dit jaar.





Iets verderop zit mevrouw Torenvalk op een boerenhek. Ik wacht een poosje, in de hoop dat ze op jacht gaat en mij laat meegenieten als ze de prooi verscheurt.





Nou dat gebeurt niet. Mevrouw trekt één poot op en dommelt zachtjes in. Na een gemompeld 'welterusten' rij ik weer naar huis.


zondag 12 december 2021

Even iets moois nr. 456 - Franje!

De vogelvrije vrijdag beloofde grauw, nat en koud te worden, en werd dat ook. Maar ik zag mooie dingen, dus van binnen was ik licht, warm en zonnig...





Jaja, dat is me er een. Oppervlakkig bezien lijkt het een beetje een kokmeeuw in winterkleed, maar dat is er ver naast. Heel ver. We zien hier de Rosse Franjepoot, een zeldzaamheid in onze contreien, en hij trekt dan ook nogal wat belangstelling. Hij is maar half zo groot als de kokmeeuw en lijkt er bij nadere beschouwing ook niet echt op.





De Rosse Franjepoot is een bewoner van hoog-arctische gebieden als Groenland, Siberië of Spitsbergen. Overwinteren doet hij bij voorkeur aan de kusten van Zuid-Amerika of West-Afrika. En een doodenkele keer verdaagt er eentje in Nederland. Opmerkelijk is dat de mannetjes broeden en de jongen opvoeden. Dat zie je niet vaak in de vogelwereld. 





's Zomers zijn beide geslachten prachtig steenrood gekleurd met wit en zwart op de kop. 's Winters is het vooral grijs en wit wat de klok slaat. Hij is zeer actief en al draaiend en pikkend scharrelt hij zijn kostje bij elkaar. Dat zijn waterinsectjes, maar ook een klein visje gaat er makkelijk in. Verder is hij zeer goed van vertrouwen waar het de mensheid betreft: hij zwemt op ongeveer één meter aan mij voorbij. 





Met een zucht en een gepreveld 'dankjewel' neem ik afscheid van het beestje en trek de polder in.





Een vaste wintergast in onze polders is de Goudplevier. Er zijn er veel, heel veel, maar je ziet ze niet zo gauw. Komt doordat hun gedrag erg rustig en onopvallend is. Bovendien houden ze graag wat afstand met weg of fietspad. Wil je ze een keer zien: speur met je verrekijker naar de groepen kieviten, want daarmee trekken ze gezamenlijk op.





Wat me al tijden niet lukte, lukte deze dag wel: een Buizerd voor de lens die niet wegvloog. Dit is een heel donkere variant. Volwassen, gelet op de kleur van de iris. Nou vind ik een Buizerd in het gras niet echt mooi, dus ik wenste dat hij op een paaltje zou plaats nemen.





En dat deed hij gewoon! Ik dacht: misschien mijn geluksdag, en wenste dat hij een muis zou vangen en voor mijn ogen verscheuren. Maar dat was dan toch iets teveel gevraagd van vrouwe Fortuna...



zondag 31 december 2017

Even iets moois nr. 303 - De laatste van 2017

Waar blijft de tijd... Hier de oogst van de laatste paar weken van het jaar. Aan iedereen een goede jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2018 toegewenst.





Op 22 december moest ik voor 't werk toch in het hoge noorden zijn. Een deel van de dag bracht ik daarom door in het Lauwersmeergebied. Waar ik dacht dat het alleen maar natuur is wat de klok slaat, daar moest ik toch constateren dat er een doorgaande route voor de vissersvloot van Zoutkamp doorheen loopt. Het was zodoende een leerzame dag...





Binnen de wereld van vogelfotografen bestaat er een soort van, soms verhullend, jargon. Een 'bewijsplaatje' maskeert dat we te maken hebben met een mislukte of volstrekt overbodige opname van dit of dat. Maar toch een plaatje dat we ook niet direct willen weggooien. Daarom hier een bewijsplaatje van een peinzende ijsvogel.





Een rustig herkauwende Schotse Hooglander. Zijn kilt gaat schuil achter zijn dikke vacht.





Het haventje van Lauwersoog wil wel eens een pleisterplaats zijn voor aparte vogels; of een zeehond. Op deze mistige dag zie ik alleen wat Kauwen. Ik vind ze mooi, met die groengrijze ogen.





Wat later op de middag hangt de mist als een gordijn over het land. De zon is al weg en als ik op een smal wegje een vage, donkere vorm zie opdoemen weet ik het al: een Buizerd. Ik rij op luttele meters rustig langs, maar hij blijft zitten! Ik stop en rij nog rustiger achteruit, en nog steeds negeert de vogel me. Dan wil ik 'm toch op de foto. Ik steek de telelens uit het raampje en rij opnieuw, maar nu heel langzaam naar de buizerd. Hij negeert me volledig en ik kan in alle rust wat plaatjes schieten. Dankjewel Buizerd!





Vogelend Nederland wordt duchtig opgeschrikt wanneer er plotseling maar liefst 4 Waterspreeuwen worden gesignaleerd, netjes verdeeld over het land.





Ze zijn niet spectaculair gekleurd, maar hun gedrag is alleraardigst om een poosje naar te kijken. Zoals de naam al doet vermoeden zitten ze vaker in en onder water dan op de kant. Met hun vleugels zwemmen ze tegen de stroom in, terwijl ze zich met hun sterke poten afzetten op de bodem.





Deze vorm (de zwartbuik) komt waarschijnlijk uit de Ardennen of Noord-Frankrijk, waar je ze makkelijk kunt vinden langs snelvlietende beekjes. Ze duiken naar kreeftjes en larven. Wat deze nou met dat stokje moet? Of zou hij blokfluit willen leren spelen?



zaterdag 16 december 2017

Even iets moois nr. 302 - Tuin, Oostvaardersplassen en Eempolder

De week begint met een barre hoeveelheid sneeuw, althans in deze contreien. Daarna blijft het wat kwakkelen.





Ik kleum een uurtje in de schuur om te kijken of de vinken en mezen zich in de sneeuw en voor de lens willen vertonen. Deze Koolmees durft dat.





Ook een Huismus laat zich door wat sneeuwvlokjes niet weerhouden de zonnepitten op te zoeken.





De vogelvrije vrijdag brengt een rondje Oostvaardersplassen. Ik verwacht er niet al te veel van, maar hoop op een roerdomp of ijsvogel. Het wordt een Aalscholver. Ondanks zijn donkere pak heeft-ie een jolige uitstraling vind ik altijd. Zie ook dat fel-blauwe oog!





Om hem heen maken de regendruppels opspattende fonteintjes, maar daar heeft deze Kuifeend geen last van. Mooi, dat gele oog. Dit is trouwens de Lepelaarsplas.





Diezelfde plas: een Tafeleend komt aanzwemmen, zoals gewoonlijk met zijn kop vol bagger. Ze duiken onder en wroeten in de bodem, maar dat komt de make-up natuurlijk niet ten goede. Het rode oog is gelukkig goed te zien.





Er woedt elk jaar weer een discussie over het aantal Edelherten in de Oostvaardersplassen; en of ze moeten worden bijgevoerd, of misschien deels afgeschoten... Hier zien we het probleem: de vlakte totaal kaal gevreten door een groep van misschien wel 1.000 exemplaren, waarvan we hier maar een heel klein deeltje zien.





Een Fazant laat zich op zijn mooist zien; Eempolder. Het zijn van oudsher geen inheemse vogels, maar hier ooit uitgezet, men vermoedt door de Romeinen. Hoewel ze dus al 2 millennia deel uitmaken van ons landschap staan ze nog steeds te boek als exoot. Inburgeren is zo simpel nog niet...





We staan op een stil wegje een torenvalk te fotograferen wanneer plots een grote bruine schim langs vliegt en het plekje van de torenvalk overneemt. Bijna 2 minuten lang staat ze (dit is een grote; mevrouw Buizerd is aanmerkelijk groter dan haar man) uitnodigend en koket te poseren.
Ze zit eigenlijk hartstikke dichtbij en daarom denk ik dat dit een van de Scandinavische wintergasten moet zijn. De 'eigen' buizerds zijn altijd veel schuwer. We zijn blij met deze bruinoog!