Posts tonen met het label vink. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vink. Alle posts tonen

zaterdag 14 november 2026

Even iets moois nr. 635 - van kiekendief tot vliegenzwam

Afgelopen week nogmaals op zoek gegaan naar de notenkraker. Een hele ochtend gepatrouilleerd over een bosweg in de Kaapse bossen, maar helaas. Toen ik daar nog wat paddenstoelen vond toch maar even de zwammen-lens op de camera geschroefd. En 's middags de polder ingedoken; dat was een stuk vruchtbaarder.





Omdat ik er toch langs kwam nogmaals in de bekende boom staan speuren. Een stuk of 10 tot 15 Ransuilen bivakkeren daar en er staan altijd wel mensen onder. De kunst is er eentje te vinden die wat vrij zit of dat je in ieder geval de ogen ziet. Dat lukte hier.





De boom is niet exclusief voor de uilen. Mezen en (in dit geval) een vink maken er ook dankbaar gebruik van.





Onder een boom tref ik een heel dorp van de Sombere Honingzwam. Leuke paddenstoeltjes.





Vliegenzwammen zag ik genoeg. Het blijft altijd de kunst er een mooie foto van te maken. Dit is een piepjong exemplaar.





In de Eempolder stuit ik op een groepje van wel vijf Koereigertjes. Leuke, actieve beesten en niet alleen maar gericht op koeien.





Ik verwachtte in de polder veel buizerds te zien, maar dat was niet zo. Wel veel Torenvalken. Biddend, op een paaltje, in een boom, kortom er waren er veel.





Waar deze Torenvalk zat mocht ik niet verder vertellen.





Ik dacht toch echt te maken te hebben met een ruigpoot, maar het blijkt 'slechts' een heel gewone Buizerd. Wel een tamelijk lichte kleurvariant.





In de winter biedt een polder huisvesting aan diverse roofvogels. Er zijn altijd wel muizen, mollen of verzwakte vogels die ten prooi vallen aan de rovers. Eten of gegeten worden... Dit is mevrouw Blauwe Kiekendief, naarstig op jacht.





Ik kan me niet heugen ooit een zo fel blauw en groen gekleurde ekster gezien te hebben. Mooie vogels. Sociaal en slim; brutaal zegt men ook wel (maar ik niet.)

maandag 11 mei 2026

Even iets moois nr. 621 - Amsterdamse Waterleidingduinen


Weer eens het duin in. Ik nam ingang De Zilk en ik hoopte op een mooi plaatje van de braamsluiper en de gekraagde roodstaart. Dat werd 'm niet; ze bleven beide in de beschutting. Desondanks een mooie dag gehad. Kijk maar mee.





De Grasmus. Zijn eenvoudige melodietje maakt hem makkelijk herkenbaar. Af en toe vliegt hij jubelend op om op een ander takje verder te gaan.





De Roodborsttapuit, een vrouwtje. Ze is nogal ongerust dus ik vermoed dat haar nest ergens in het struweel verstopt ligt.





Een Boomleeuwerik daalt af vanuit zijn boomkruin om wat te eten te halen. Zijn zang, die klinkt alsof hij in muzieknootjes een trap afdaalt, maakt me altijd weer vrolijk.





Mooi wel, het Duinviooltje. Er staan er zat.





Boompieper. Leuk en herkenbaar is zijn baltsvlucht. Hij stijgt dan enkele tientallen meters op en laat zich met gespreide vleugels weer zakken. Alsof hij aan een parachuutje hangt.





Nog een keer de Roodborsttapuit, nu de man. Grappig effect wel, zo'n foto tegen een lege, witte lucht.





Tuurlijk, de Vink is er ook. Hij zingt hier tegen een ander zingend mannetje op, enkele tientallen meters verder. Ik blijf er een poosje geamuseerd naar luisteren.





Die moest ik opzoeken: de Bastaardzandloopkever. Zitten ze stil dan vallen ze totaal niet op; bewegen ze dan is dat gelijk met een enorme snelheid.

zondag 25 januari 2026

Even iets moois nr. 607 - Dagje fotohut: de rest

Hier de tweede blog over de oogst vanuit de fotohut op de Veluwe. De vorige keer alle mezensoorten, nu de overige fladderaars.





De Goudhaan hing ineens aan een dennentakje. Zijn kenmerkende gele kuifje staat wat overeind door een zuchtje wind.





Ja natuurlijk, de Grote bonte specht. Is overal en zeer gehecht aan vet of vogelpindakaas.





De Gaai. Die ging er vandoor met de pelpinda's.





De Boomklever. In elk park wel te vinden. Houdt van zonnepitten.





De Merelman. Vrijwel egaal zwart met gele snavel en gele oogring. Best mooi eigenlijk.





De Vink. In het voorjaar worden zijn kleuren nog wat sprekender.





De Roodborst. Ons land wordt in de winter verrijkt met roodborsten uit noordelijker streken.





Nog eentje dan, want die spechten zijn best heel mooi. Rode kruin, dus een mannetje.





Hé, verrassing. Ineens een Keep op de setting. Ze broeden noordelijk van ons maar trekken in de winter graag op met de vinken. Zie je een groepje vinken, altijd even speuren of er niet een Keep tussen zit! Dit is een vrouw; het mannetje is wat helderder getekend, met duidelijk zwart-oranje. Erg mooi!





Nog een verrassing: misschien een seconde of vijf zit er een mannetje Sijs die even een slokje komt drinken.

Verder hadden we nog een sperwer tegen het raam van de hut. Die greep net naast een pimpelmees. Mooie dag geweest met enorme aantallen vogels. Zeer van genoten.

dinsdag 10 december 2024

Even iets moois nr. 566 - vogelhut

Afgelopen vrijdag was ik weer eens in een vogelhut. In dit geval in hut nr. 3 van Glenn Vermeersch in Kalmthout, België. We zagen vooral de heel gewone vogeltjes, met één hoogtepunt: de Grote Gele Kwikstaart! En ik maakte wat videootjes ook nog. Die vind je hier: 
https://youtu.be/ji_4_Ezd2kk (kopiëren en in browser plakken.) 





Eerst maar een plaatje van thuis: de Halsbandparkieten doen zich tegoed aan de sierappeltjes.





Goed, hut nr. 3 dus. Heel prettig: er stond een houtkacheltje te snorren. Dat maakte het allemaal wat behaaglijker, zij het dat ik nog steeds geur als een rookworst.





Glenn Vermeersch heeft in en rond Kalmthout een groot aantel hutten neergezet. De ene is gespecialiseerd in de ijsvogel, een andere op de buizerd en sommige zijn met name voor de zeer algemene soorten. Zoals hut nr. 3.





Dus kijken we de hele dag vooral naar mezen en vinken, terwijl we stiekem hopen op appelvink, klapekster of grote gele kwikstaart.





Onder 'heel gewoon' schaar ik natuurlijk ook de vogels die op of aan de bomen hun voedsel zoeken.





In ieder geval ook een goede gelegenheid om de 'nieuwe' camera uit te proberen. Ik begin al steeds warmere gevoelens te koesteren, dus het komt meer dan goed.





In zo'n holle boom moet natuurlijk elk holletje worden onderzocht op larfjes, spinnetjes en ander lekkers.





Het voederen van de beestjes is goed geregeld. Zonder één keer te hoeven bijvoeren ligt er altijd genoeg voor iedereen.





Met pitjes en zaden op de grond en vet aan de boomstam is er voor elk wat wils.





Kijk nou, daar is dan toch de bezoeker die de dag naar een hoger niveau tilt: de Grote Gele Kwikstaart.





De GGK is een inheemse vogel, maar als broedvogel tamelijk schaars. We vinden hem dan vooral in het zuiden en oosten des lands.





Hij houdt van snelvlietende beekjes of rivieroevers met basaltblokken tot in het water en bomen langs de oever.





Buiten de zomers zien we ook doortrekkers en overwinteraars, en op dit moment is de GGK in het hele land wel ergens te bewonderen. Echt blij dat ik hem zo mooi heb kunnen bekijken en fotograferen.

zondag 8 januari 2023

Even iets moois nr. 500 - de spiegel

Ik vergat helemaal dat dit de 500ste aflevering is en er daarom iets bijzonders van te maken. Desondanks wel bijzondere dingen gezien. Of eigenlijk: gewone dingen bijzonder vastgelegd, onder andere vanuit een fotohut. Door wat takjes en stronkjes in het water te leggen, waarachter een schaaltje met zonnepitten verstopt zit. Met een beetje geluk krijg je dan wat interactie tussen de vogels of weerspiegelingen in het water.





Zodoende dit duo Pimpelmees op een stronkje in het water.





Een IJsvogel zie ik best vaak, ik hoor ze nog vaker, maar een prettig plaatje is weer heel andere koek. Maar als u de moeite neemt om een loep te halen, dan ziet u hier toch een IJsvogeltje zitten.





Een vissende Grote Zilverreiger. Ik had hem ook helemaal vrijstaand, maar dit plaatje is 'echter.'





O zeldzaamheid der zeldzaamheden: deze Bruine Boszanger figureerde ook al in mijn blogje met mislukkingen, maar gelukkig had ik ook een foto waar het beestje best acceptabel op staat.





En waarom deze blog 'de spiegel' heet ziet u hier erg goed: twee Spiegelmezen die elkaar wantrouwend opnemen.





De Grote Bonte Specht ontbreekt natuurlijk nooit vanuit een fotohut. Maar dan nu eens niet op een stammetje, maar op een tak waaraan ik (aan de achterkant) wat vogelpindakaas had gesmeerd.





Niet alleen mezen kunnen spiegelen, getuige deze Spiegelvink.





Razendsnelle rakkertjes en ik ben blij dat ik toch een aardig plaatje wist te maken: de Glanskop.





Ook de Merel ontkomt niet aan een verdubbeling via het spiegelende water van de vijver.





Ter afsluiting een vogel die ook nimmer ontbreekt bij een fotohut: de Roodborst.