Even iets moois nr. 546 - Tussen riet en water

Beetje rommelig vanwege allerlei verplichtingen, maar toch een stukje van de oogst van afgelopen dagen.

Dit is de tijd van de Blauwborst. Net terug uit warmer oorden zijn er een paar weken dat hij enthousiast zingt, liefst vanaf een hoge rietstengel. Maar niet met zoveel regen en wind als we hier de afgelopen tijd hadden. Drie keer ben ik op zoek gegaan maar kwam niet verder dan dit plaatje-om-een-hoekje. Ze blijven graag in de luwte bij dit soort weer.

Ah, wat mooi, de Kievitsbloem. In tegenstelling tot de meeste mensen houdt hij van natte voeten.

Kiek nou, een Bruine Kiekendief vrouw. Zeker wanneer de weide- en watervogels jongen hebben leidt haar verschijnen tot grote paniek en agressie. Nu wiekt ze rustig over, op zoek naar een muisje. Mooi gezicht altijd wanneer ze op zoek zijn naar voedsel: een schommelende vlucht, laag boven het riet, vleugels ongeveer in v-stand, met af en toe een abrupte zwenk.

De drie musketiers. Nou ja, drie Kuifeenden, mannen. Ik sta bij een plas waar er wel een tweehonderd door elkaar krioelen. En vanwege de aanwezigheid van vrouwelijk schoon is er nogal wat rivaliteit die zich uit in veel gespetter, gekwetter en stoer gewapper met vleugels. Maar deze even niet.

Nou zeg, dat had ik dan weer heel niet verwacht. Terwijl de kuifeenden me vermaken met hun stoere gedrag zie ik daar ineens een andere soort tussen: Toppers! Als die grijze rug je niet meteen opvalt (en bij de vrouwen die grote witte snavelvlek) dan kijk je er zomaar overheen.

Ook hier zie je goed de gelijkenis: vooraan een stelletje Topper, achteraan een kuifeend man. Toppers broeden hier niet; ik neem aan dat ze op punt van vertrekken staan.

En dan moet ik het gelijk maar opbiechten: hoewel dit een zeer algemeen eendje is dat soms met duizenden in de Waddenzee verblijft, heb ik er in 15 jaar niet eentje meer gezien! Ik hoop dat u dit niet verder vertelt...

Acht, wat jammer toch dat ze zo ver weg blijven: een paartje Geoorde Fuut. Meer dan prachtig gekleurd en de pluimoortjes zijn spectaculair. Het is een van de 8 vogelsoorten die wel in mijn top 5 mag.

Even iets moois nr. 477 - De Zouweboezem

Een keer per jaar ga ik meestal naar de Zouweboezem tussen Lexmond en Ameide, vooral in de hoop de purperreiger te kunnen zien en fotograferen. Dat lukte deze keer best aardig. Mét de rest die ook het bekijken meer dan waard is.

Ja, de Purperreiger dus. Is nu een paar weken terug uit zijn overwinteringsgebied en druk bezig met het stichten van een gezin. We staan hier op een plek waar ze vanuit de rietvelden opstijgen en oversteken naar de polder om daar eten te halen. Ze komen vrij dicht langs en laten daarbij hun bijzondere kleuren zien.

En natuurlijk zijn er ook nog de gewone vogeltjes, zoals deze Rietzanger. Enthousiast brengt hij zijn schetterende tonen voort.

'Kom je voor die Witvleugelstern,' vraagt iemand als we naar de kolonie zwarte sterns staan te kijken. Nee, daar kwamen we niet voor. Sterker, ik had zelfs niet gezien dat hij gemeld werd. En dan is het extra leuk dat je deze Grote Zeldzaamheid op de foto krijgt, al mist hij een stuk vleugel.

O kijk nou, deze Fuut heeft een Rode Amerikaanse Rivierkreeft in de kraag gevat. Ik las onlangs dat steeds meer van onze watervogels weten dat die kreeften heel best smaken en ook nog voedzaam zijn. Dus wie weet kan hun opmars een halt worden toegeroepen.

De Grasmus zingt zijn eenvoudige wijsje vanaf een uitkijkpost in een conifeer.

Prachtige roofvogel, die Bruine Kiekendief man. Veel vrienden heeft hij niet in dit jaargetij en met enige regelmaat wordt hij aangevallen door een eskadron kieviten.

Edoch, ook hij heeft jongen en die moeten nou eenmaal eten. Hier laat hij zich tussen het riet zakken waar zijn nest verstopt zit.

Maar goed, ik kwam voor de Purperreiger. Hij is ietsje kleiner dan de algemenere blauwe en oogt van enige afstand heel erg donker. Met een beetje oefenen herken je ook zijn vleugelslag wel.

Kenmerkend voor de Purper is zijn 'slangennek' zoals we die hier ook zien.

Even iets moois nr. 357 - Zouweboezem

Een ochtendje Zouweboezem. Het is een gebied met water en riet, met daaraan grenzend boomgaarden, struiken en Hollandse polders. Het wolkt er van de zangvogeltjes, en dus ook van de mensen die ernaar komen kijken en luisteren...

Ik zie mijn eerste Grasmus van dit jaar en heb 'm gelijk mooi op de foto.

Vooral de mannetjes zijn in de zomer erg fraai: de Kneu. Common Linnet in het Engels, dus met de zang zit het wel goed.

Nog eentje van de Grasmus. De Engelsen noemen hem white-throat en hier kun je zien waarom. Misschien is die naam zelfs wel logischer dan de onze, want in het gras zie ik ze nooit...

Een Tafeleend vliegt op. Een mooie eendensoort die ik vroeger alleen in de winter zag.

Hola, wat krijgen we nou? Een heuse Cetti's Zanger! Hij staat vooral bekend om zijn explosieve zang vanuit dicht struikgewas. Poseren wil hij voor geen goud, dus het is een mazzeltje dat ik deze matige foto van 'm heb.

Cetti staat nog steeds te boek als zeldzaam, maar ik heb hem inmiddels op zoveel plekken gehoord dat het wat mij betreft een gewone verschijning is geworden. Die je overigens - als gezegd - makkelijker hoort dan ziet.

Geen beste foto, maar ik wil 'm toch laten zien omdat het een indruk geeft hoe anders een Purperreiger (zelfs in de vlucht) toont dan zijn grote broer de blauwe reiger.

Zijn zang kent iedereen: de Tjiftjaf.

Ik denk dat dit toch wel zo ongeveer de mooiste roofvogel van Nederland is: de man Bruine Kiekendief. Altijd weer een feest om die te zien vliegen, schommelend boven de rietvelden.

Een familie Canadese Gans: vader, moeder en een schier eindeloze rij pullen.

Even iets moois nr. 326 - kijkje in de polder

Door allerlei omstandigheden is er in geen weken iets gekomen van lekker vogels kijken en fotograferen. Daarom afgelopen zaterdag maar eens op zoek in de omliggende polders. Je weet maar nooit of heel gewone onderwerpen niet toch buitengewone plaatjes opleveren...

De Grutto, de koning van de weilanden. Ondanks dat zie ik ze het liefst op een paaltje en dat was me tot heden niet gelukt. Nu gelukkig wel. Hij was wat ongerust over die auto die stopte, dus ergens in het gras moeten een of meer jongen gescharreld hebben.

Altijd aanwezig: de Graspieper. Nog druk met jongen voeren, maar er was toch even tijd voor een portretje.

Eigenlijk best een raar vogeltje qua verhoudingen, die Boerenzwaluw. Ik laat er hieronder nog wat van zien.

Hoef je ook nooit naar te zoeken: de Witte Kwikstaart.

Hola, da's different cook. De Bruine Kiekendief (man) ken ik alleen van zijn schommelende vlucht boven de rietkragen, maar op een paal zag ik hem nog nooit. Ik ga die plek in de gaten houden, want misschien komt-ie een keer wat dichterbij. Een van de fraaiste roofvogels van ons land.

Daar sta ik toch elke keer weer van te kijken: een Gele Kwik in de polder, toch het domein van de witte. De gele is echt een vogel van akkerlanden, maar ik denk dat er wel twee paartjes in de weilanden huizen.

De Tureluur. Zijn jongen waren al behoorlijk groot. Sowieso houden de ouders van tureluur, grutto en kievit hun jongen wel in de gaten, maar ze moeten van jongs af aan zelf hun kostje bij elkaar zien te scharrelen.

"Twee kleine kleutertjes, die zaten op een hek..." De jonge Boerenzwaluwen zijn al vliegvlug en wachten geduldig tot pa of moe ze wat komt brengen.

Want de Boerenzwaluw wordt wel gevoerd tot hij zelf heeft geleerd zijn eten te vangen. Dat voeren duurt overigens ongeveer een kwart seconde, geen vergelijk met de tijd die ik besteedde aan het voederen van onze kinderen, vroeger.