Even iets moois nr. 523 - van alles wat...

Van alles wat. Afgelopen weken zaten we in de kop van Overijssel, was ik op zoek naar reeën en pobeerde ik ook nog wat mee te pakken van de paarse heide. En zo kom ik op onderstaande collectie.

De Bloedrode Heidelibel, man. We liepen een klompenpad door De Wieden, met matig succes de muggen van ons afslaand. Telkens vloog voor ons een Bloedrode Heidelibel op, maar het duurde even voor er eentje was die zich liet besluipen.

De Wieden, land van riet, water en hoge luchten.

Dat je daar een Moerassprinkhaan ontmoet wekt dan ook geen enkele verbazing.

Gebeurt me niet elke keer: een Torenvalk die zich even uitgebreid laat bewonderen. Ik maak dankbaar gebruik van de gelegenheid en zeg zachtjes 'dankjewel.'

Nou, en als dan een paar kilometer verder nóg een Torenvalk even blijft wachten tot ik mijn plaatjes gemaakt heb, dan zeg ik graag nóg een keer: 'dankjewel.' Een beetje wellevendheid wordt altijd gewaardeerd, zeker door een Torenvalk.

Heide dus. Die begon al aardig te verpieteren en het echte paars was er al wel een beetje af. Komt ook doordat het wolkendek geen zonnestraaltje doorliet. In ieder geval hier een wel zeer klassieke compositie, met een mooie 'invoerende lijn.'

Een wat nurks kijkende Schotse Hooglander geeft wat vulling aan het heidelandschap.

Eh, juist. Op de grond scharrelen wat vogeltjes die ik niet zo gauw herken, hoewel ik wel een vermoeden heb. Het blijken Boomleeuweriken, die zich in kleine groepjes verzamelen voordat de reis naar het zuiden begint.

Op de Westerheide bij Hilversum leven best aardig wat Reeën. Heel schuw zijn ze niet omdat ze het gebied delen met fietsers, joggers en fotograferend gespuis zoals ik. Even een schattende blik en dan eet ze weer rustig door.

De vogeltrek begint aarzelend (nou ja...) op gang te komen. Gierzwaluw, grutto en tureluur zijn al weken vertrokken en we zien nu de Tapuiten langskomen op hun tocht van noord naar zuid. In ons land is hun biotoop (zandige, stenige vlaktes) nauwelijks voorhanden, dus een Tapuit zie je vrijwel uitsluitend tijdens de trek. Gek genoeg meer vrouwtjes dan mannetjes.

Even iets moois nr. 464 - Biesbosch

De vrijdag voerde me naar de Biesbosch. Het zou gaan regenen die middag en omdat ik uit de Biesbosch vrijwel nooit met mooie foto's thuis kwam leek me dit wel de juiste bestemming. Eerst maar naar de Dordtse kant, daarna de Merwede over. Jammer dat die ijsvogel in een boompje langs de weg niet even iets langer bleef zitten... Volgende keer beter.

De Biesbosch bestaat grotendeels uit water en landbouwgrond, afgewisseld met dijkjes, rietvelden en broekbos. Dat trekt een hoop vogels, waaronder twee soorten arenden die er ook broeden. Deze foto is gemaakt met de smartphone en dat is niet zo'n succes.

Een paartje Krakeend. Deze vogelsoort doet het erg goed in ons land en je ziet er dan ook steeds meer.

Vanuit een kijkhut kijk ik uit over waterpartijen die druk bevolkt worden met o.a. de Slobeend. Ze vertonen al een vrij enthousiast baltsgedrag. Die snavel is toch wel echt bijzonder.

Er wordt zenuwachtig heen en weer gevlogen. Vliegt er een vrouwtje voorbij, dan weet je vrij zeker dat er minstens één mannetje achteraan komt.

Dit meisje Kuifeend heeft nog geen keus kunnen maken en houdt twee mannen aan het lijntje.

Jammer zeg, dat ze zo ver weg bleven. De Pijlstaart is een van die wintergasten die in dit jaargetij onze wateren verrijken. Woont vooral op steppen en in bergmeren, ver oostelijk van onze contreien. Fraai gekleurd en getekend, met een slank postuur en lange staart is het werkelijk een plaatje.

Op het talud van een dijkje grazen twee Reeën. 

Maar als er een auto langs rijdt maken ze zich toch liever uit de voe... hoeven.

Ook de Wintertaling is druk met het zoeken van een partner. Overal hoor je hun heldere 'pri-pri' en in groepen van soms tientallen scheren ze over het water. Een beetje zon heb je nodig om die donkergroene halvemaan op hun kop mooi te laten uitkomen, maar die was er even niet.

De Canadese gans laat af en toe zijn blaffende roep horen.

Het regent al wanneer ik plots op een grote groep Kramsvogels stuit. Ze zijn neergestreken in een stuk weiland en peuren wormen uit de grond. Een prachtige, grote lijstersoort die we hier in het westen van het land eigenlijk alleen maar in de winter zien.

Even iets moois nr. 444 - Van reeën en reigers

De vogelvrije vrijdag bracht onverwachte dingen en dat was bijzonder leuk.

De Westerheide bij Hilversum is een gekende plek voor het spotten van de Ree. Er zijn er aardig wat en bovendien zijn ze gewend aan de aanwezigheid van mensen die langs hollen, fietsen, wandelen of fotograferen. Een mooi ingezaaid perceeltje met kruiden en bloemen maakt het af.

Een mooi bokje kijkt alert vanwege een passerende hond, de gesel van deze tijd als je 't mij vraagt.

Wordt het hem te gevaarlijk, dan vlucht hij het bos in.

Onderwijl knabbelt het kalfje rustig door aan de knisperend verse blaadjes.

En de vader wordt al snel afgelost door de moeder als oppas.

Wow, de Koninginnepage! In het dorp ben ik er dagelijks naar op zoek en hier - op de Westerheide - komt er zomaar eentje langs fladderen.

Op de Westerheide vinden we naast de paarse struikheide ook nog pollen van de Dopheide. Ik maak even een knieval voor een plaatje.

Ik sta bij de Oostvaardersplassen te kijken naar wat eenden in een meertje, als er plots een hert uit de bosschages stapt. Een eenjarig Edelhert? Een beetje flauw denk ik bij dit plaatje: 't is een vreemdling zeker, die verdwaald is zeker...'

Eveneens in de Oostvaardersplassen stuiten we op deze jagende Grote Zilverreiger. In een weiland in de polder vind ik het zo ongeveer de saaiste vogel die er is, maar sluipend door het riet en andere begroeiing levert het beslist een aantrekkelijk tafereel op.

Evenzo wadend door het lage water.

Of weggedoken in de begroeiing, met een zachte weerspiegeling in het water. Mooi, stil plaatje.

Even iets moois nr. 400 - Van alles uit de buurt...

Tja, door het virus is alles anders. In plaats van weg met de caravan heb ik drie weken geschilderd aan het huis. Tussen de bedrijven door toch wel op pad met de camera, want ook in de omgeving is zat moois te vinden.

Op de Westerheide tussen Hilversum, Laren en Bussum leven veel reeën. Ze zijn eraan gewend dat fietsende en joggende mensen hun pad kruisen. Op een afgerasterd perceel heeft Staatsbosbeheer boekweit ingezaaid. Daar houden reeën van. Ik had misschien twee weken eerder moeten gaan kijken, want ze komen nu amper boven het gewas uit. Hoewel, dit heeft natuurlijk ook wel wat...

Reeën zijn vooral dieren van de schemering. Deze foto maakte ik ruimschoots na zonsondergang...

Aan de rand van het dorp staat een paal met een Ooievaarsnest. Drie jongen zijn er, waarvan we er hier eentje zien die bezig is met vliegoefeningen. Ze zullen snel uitvliegen, denk ik.

Tijdens een nachtelijke wandeling hoorde ik de bedelroep van uilen. De volgende dag ging ik terug naar die plek en tot mijn grote verbazing vind mijn kijker zonder moeite zomaar twee jonge Bosuilen! Ik ben de dagen daarop nog vaak terug geweest, maar heb ze niet meer terug gezien. Extra blij dus met dit plaatje.

Op een verlaten volkstuin kreeg ik toestemming een fotoplekje in te richten. Na twee mislukte settings lijkt de derde wel wat te worden. Een vijvertje, voer en fijne begroeiing, daar moeten ze op afkomen. Ik zit dan verstopt achter een camouflagekleedje, op een bijzonder oncomfortabel vouwkrukje. Deze juveniele Pimpelmees liet zich fotograferen tijdens mijn eerste sessie.

En hier hoopte ik op: een Ringmus, een juveniel in dit geval. Volgende keer graag op een rustiek takje of zo...

 Ook de Groenling is aanwezig. Die vreten me trouwens de oren van het hoofd. We zullen zien wat het allemaal gaat opleveren.

Net buiten het dorp staat een valkenkast. Maar liefst vijf jonge Torenvalken zijn uitgebroed. Ze zien er goed uit en zitten mooi in de veren. Ik denk dat ze deze week wel uit zullen vliegen en ga dus elke dag even kijken.

Even iets moois nr. 329 - Op een mooie zomerdag...

Ik wilde nog even zien of ik wat kon meepakken van de reeënbronst en daartoe moest ik eerder op de plek van bestemming zijn dan de zon. Dat lukte net niet helemaal.

Een prachtig Reebokje spoedt zich - in de eerste zonnestralen -  naar de schaduw van het bos. Dit is op de heide rond Hilversum, waar ree en mens gewend zijn elkaar tegen te komen.

Ik ben dan ook niet de enige die op zoek is naar reeën...

Paars is de heide niet en dat zal hij dit jaar ook niet meer worden. Alles is dor en bruin.

Hoewel: ik vind nog precies één klein struikje bloeiende heide. Gauw een foto, want het is misschien wel het enige van dit seizoen.

Tussen het struweel scharrelt een groepje Leeuweriken. Maar is het nu een Boom- of toch een Veldleeuwerik? Ik kan het u niet met zekerheid zeggen.

Ja, dit is wel duidelijk natuurlijk. Ik noem het altijd de lampjes van de vlakten: de Roodborsttapuit. Een heel gezinnetje hangt rond en heeft het druk met elkaar.

 Nóg zo'n lastige, vooral omdat het een juveniel is: een Boompieper, of toch een Graspieper? Gezien de plek denk ik aan de eerste.

Ik kan altijd erg genieten van Sprinkhanen. Ze zijn erg alert en volgen je met hun ogen. Maar als je heel voorzichtig bent dan staan ze toe dat je heel dichtbij komt. Misschien wel net als mensen, eigenlijk.

Ja natuurlijk; waartoe ben je op aard, Vuurjuffer zijnde? Om te zorgen voor nageslacht. Dit wordt wel een paringswiel genoemd, en zo kunnen ze getwee ook best een stukje vliegen. Apart gezicht.

Een leuk gezicht: de Spreeuwenpuber is bezig te ruien naar het pak van zijn moeder.