Even iets moois nr. 566 - vogelhut

Afgelopen vrijdag was ik weer eens in een vogelhut. In dit geval in hut nr. 3 van Glenn Vermeersch in Kalmthout, België. We zagen vooral de heel gewone vogeltjes, met één hoogtepunt: de Grote Gele Kwikstaart! En ik maakte wat videootjes ook nog. Die vind je hier: 

https://youtu.be/ji_4_Ezd2kk (kopiëren en in browser plakken.) 

Eerst maar een plaatje van thuis: de Halsbandparkieten doen zich tegoed aan de sierappeltjes.

Goed, hut nr. 3 dus. Heel prettig: er stond een houtkacheltje te snorren. Dat maakte het allemaal wat behaaglijker, zij het dat ik nog steeds geur als een rookworst.

Glenn Vermeersch heeft in en rond Kalmthout een groot aantel hutten neergezet. De ene is gespecialiseerd in de ijsvogel, een andere op de buizerd en sommige zijn met name voor de zeer algemene soorten. Zoals hut nr. 3.

Dus kijken we de hele dag vooral naar mezen en vinken, terwijl we stiekem hopen op appelvink, klapekster of grote gele kwikstaart.

Onder 'heel gewoon' schaar ik natuurlijk ook de vogels die op of aan de bomen hun voedsel zoeken.

In ieder geval ook een goede gelegenheid om de 'nieuwe' camera uit te proberen. Ik begin al steeds warmere gevoelens te koesteren, dus het komt meer dan goed.

In zo'n holle boom moet natuurlijk elk holletje worden onderzocht op larfjes, spinnetjes en ander lekkers.

Het voederen van de beestjes is goed geregeld. Zonder één keer te hoeven bijvoeren ligt er altijd genoeg voor iedereen.

Met pitjes en zaden op de grond en vet aan de boomstam is er voor elk wat wils.

Kijk nou, daar is dan toch de bezoeker die de dag naar een hoger niveau tilt: de Grote Gele Kwikstaart.

De GGK is een inheemse vogel, maar als broedvogel tamelijk schaars. We vinden hem dan vooral in het zuiden en oosten des lands.

Hij houdt van snelvlietende beekjes of rivieroevers met basaltblokken tot in het water en bomen langs de oever.

Buiten de zomers zien we ook doortrekkers en overwinteraars, en op dit moment is de GGK in het hele land wel ergens te bewonderen. Echt blij dat ik hem zo mooi heb kunnen bekijken en fotograferen.

Even iets moois nr. 537 - Twitchen!

Ik zag vorig jaar 184 soorten vogels, waaronder slechts enkele zeldzaamheden. Ik besloot daarom deze maand eens te investeren in een aantal vogels die ik niet dagelijks tegenkom. Twitchen dus: soorten jagen! Gelukkig zitten er diverse niet alledaagse verschijningen in de omgeving. En soms is de bijvangst ook alleszins de moeite waard...

Pestvogel; zeldzaam. Er zitten er twee in Alkmaar en omdat ik er toch langs kom uit mijn werk kostte dit plaatje me niet meer dan een half uurtje. Schitterende vogel met zijn kuifje en zwarte masker. Absoluut niet schuw.

Ja, ik snap dat u even de adem inhoudt. Want in een groep van zo'n 200 kleine rietganzen zie je één Roodhalsgans. Zeldzaam. Vanuit Siberië en omstreken trekken ze in de winter naar Bulgarije en Roemenië, maar een enkeling sluit zich aan bij een groep grauwe of rietganzen en belandt dan in west-Europa. Waar zijn verschijnen steevast tot grote opwinding leidt onder vogelaars.

Bonte Kraai. Ook een zeldzaamheid. Woont in oostelijker landen en overwintert wel in Duitsland. Een enkeling dwaalt af naar onze contreien. Nogal schuw omdat hij in eigen land wordt bejaagd.

Nog een zeldzaamheid: de Witoogeend. Bewoner van zuid-oost Europa en zo af en toe waait er eentje naar onze lage landen.

Niet zeldzaam, maar toch nooit gezien: Eksters die elkaar op leven en dood bevechten! Even heb ik de neiging tussenbeide te komen, maar dan kies ik ervoor om plaatjes te maken.

Het lijkt erop dat er één indringer is in een vaste groep en die verzet zich hevig als hij niet wordt geaccepteerd.

Grote foto met veel niks. Het gaat in dit geval om een verre plaat met daarop een Grote Burgemeester, die rechtse. Goed herkenbaar aan het ontbreken van zwart in de veren, maar wel met een donkere snavelpunt. Zeldzaam. Omdat hij groter is dan onze grootste meeuwen boezemt hij ontzag in, overal waar hij verschijnt. Bewoner van de noordelijke Atlantische Oceaan.

Heel gewoon: de Slobeend man. Kenmerkend is de enorme snavel, waarmee hij de bulldozer is onder de eenden.

Zeldzaam, en de tweede keer dat ik hem voor de lens krijg: de Zwarte Ibis. Woont in zuid-oost Europa. Foerageert op modderige vlakten en waarschijnlijk door de regen van de laatste weken vindt hij in een weiland ook genoeg te eten.

Heel gewoon, deze Dodaars. Ons kleinste fuutje. Ziet er in zomertenue kleurrijker en aantrekkelijker uit dan in dit winterpak. Maar dat geldt niet alleen voor dodaarzen natuurlijk.

Gaat het over zeldzaam, dan is dit de overtreffende trap: de Zwartbuikwaterspreeuw is zeer zeldzaam. Prachtig getekende vogel die vaak onder water vertoeft. Waterspreeuwen zijn algemeen in en langs snelvlietende beekjes in de bekende vakantielanden. Waarom deze nu al vele weken aan de Zoetermeerse plas bivakkeert is iedereen een raadsel.

Niet zeldzaam, wel erg mooi: de Grote Gele Kwikstaart. Woont en broedt hoofdzakelijk in oostelijker streken van ons land, maar komt in de winter ook in het westen voor. Ik vind het een schoonheid!

Even iets moois nr. 532 - Van zeldzaamheden en bijzondere foto's

De afgelopen twee vogelvrije vrijdagen ging ik op pad voor wat bijzonderder soorten en zowaar, dat lukte grotendeels. Ik voel me bevoorrecht dat ik onderstaande plaatjes mag laten zien.

Jawel, er zijn weer Pestvogels in het land! Ze trekken nogal wat belangstelling van kijkers en fotografen, maar ze zijn niet mensenschuw. Ze strijken zomaar neer op een meter of vier afstand en beginnen aan hun bessenmaaltijd. En daardoor kost het weinig moeite een zeer kleurig plaatje te maken!

Uiterst zeldzaam: de Zwartbuikwaterspreeuw. Die wil je natuurlijk zien, snorkelend en duikend langs een stenige oever, maar deze vogel is vrij schuw. Ik kwam niet verder dan dit portretje vanaf een waarschuwingsbord.

Ze heten niet zeldzaam, maar wie ziet er ooit nog een Patrijs? Hun biotoop is grotendeels verdwenen en daarom concentreren ze zich hier in het westen op braakliggende bouwterreinen. Tót de cementwagens komen...

Het zijn uiterst schuwe vogels en ik ben dan ook blij ze weer eens voor de lens gekregen te hebben.

Mevrouw Torenvalk balanceert op een winderig uitzichtpunt.

Nou zeg, voor het eerst voor mijn lensje gekregen! Ik struin langs de oever van een recreatieplas, op zoek naar een zeldzame ijsduiker, als zich plots een Grote Gele Kwikstaart vertoont. Die ken ik best wel, maar ik zag ze vooral in de zomer langs snelvlietende beekjes in het oosten en zuiden van ons land. In de winter is daar kennelijk wat minder voedsel te vinden, en verspreiden ze zich wat meer naar het westen. Je kunt ze nu overal zomaar tegenkomen. Deze heeft een grijze rug; de gewone gele een olijfgroene.

Ik kom nog even terug op de Pestvogel. Het zijn bewoners van hoge streken in Scandinavië en Siberië. In sommige jaren is daar het voedselaanbod kennelijk te laag en trekken ze naar West-Europa.

Nooit in groten getale, maar het verbaast me wel dat er nu soms maar eentje, soms twee op een plek zitten. Tot voor enkele jaren waren het altijd groepen van tien, vijftien vogels. Men noemt het ook wel invasievogels, en soms zijn ze er jaren niet.

Hun roep is apart: het lijkt een beetje op een rinkelend belletje. Heb je het één keer gehoord, dan herken je het voor de rest van je leven. De vogel is buitengewoon populair bij de vogelfotografen, want zowel hun voorkomen als hun eetgedrag is enorm fotogeniek. De buurt kijkt met enige zorg naar het afgetrapte gemeentelijk gazonnetje...