Even iets moois nr. 549 - van Zuid-Hollands moeras tot Groningse akkers

Zo, alweer even geleden. Veel moois gezien op diverse plekken.

Ik begin met een van mijn laatste foto's. Een Ransuil hield zich verrassend op achter de caravan terwijl we in noord-Groningen stonden. Het is een echte nachtjager en ik stond er daarom nogal van te kijken dat hij zich midden op de dag vertoonde.

Ik was op zoek naar de wielewaal bij een van de forten rond stad Utrecht. Die vond ik niet, maar ik werd wel getroffen door de schoonheid van het weidelandschap.

In datzelfde landschap biedt een geknotte treurwilg een prachtige uitkijkpost voor een Ooievaar.

Een bezoek aan de Nieuwe Dordtse Biesbosch leverde me meer Blauwborsten op dan ik de afgelopen drie pogingen hier in de streek bij elkaar zag. Het zonnetje scheen en de vogeltjes hadden er helemaal zin an.

Ik had het ongeveer voor het uitkiezen: Blauwborst in een struik; Blauwborst in het riet; Blauwborst op een boomtak. Overal de Blauwborst...

Maar ook de Rietzanger liet zich uitgebreid horen en zien.

Dat is dan weer een geluksmomentje. Al een tijd hoop ik ooit een foto te kunnen maken van een Steltkluut die spiegelt in een stil water. Die kreeg ik zomaar voor de lens! Hij wordt nog steeds beschouwd als zeldzaam, maar toch kom ik ze op steeds meer plekken tegen. Mooi hè.

Op mijn zwerftochten door de natuur kom ik nogal eens rare snuiters tegen, maar een Olifant had ik zelfs op de Dordtse savanne niet verwacht. Ik poets voor de zekerheid mijn bril nog eens, maar het blijft een Olifant...

Wat een schoonheid: de Bruine Korenbout. Een van de wat vroegere libellensoorten. Terwijl ik deze foto maak hoor ik boven me de wielewaal, links minstens twee nachtegalen en in de verte een roerdomp. Natuurbeleving in optima forma!

O, dit is komisch. Pa Fuut komt aan met een stuk rivierkreeft, maar het jong pakt het niet aan. Het zal wel net zo zijn als met spruitjes: je moet het leren waarderen...

Want een visje wordt gretig in ontvangst genomen.

Er zit een Visdief op een stalen looppad boven het water. Op mijn knieën kom ik voorzichtig stukje bij beetje dichterbij en kan deze foto maken. Fraaie vogel.

Beetje ver, maar goed herkenbaar: de Zomertaling. Zijn roep is een soort krakend geluid.

Dit is het noordelijke puntje van het vasteland in ons land. Wordt ook wel de Noordkaap genoemd. Buitendijks ligt het wad, en binnendijks ploegt de boer voort.

De Notoarestoen in Eenrum bevat veel schoons, waaronder deze Platbuik.

De Ransuil van de eerste foto poseerde ook nog even op een paaltje. Bijzonder.

Even iets moois nr. 519 - Zomerse beestjes en bloemetjes

Even pauze vanwege de vakantie, maar hier dan toch een stukje van de recente oogst aan zomerse foto's.

We beginnen met de Distelvlinder. Dat is een trekvlinder die rond de zomer vanuit zuid-Spanje of Afrika onze kant op waait. Het ene jaar zijn er veel, het andere weinig. Mooi hè, die rij blauwe oogjes...

Soldaatjes, de schermbloemen zitten er vol mee momenteel. En allemaal druk met het realiseren van een dringende kinderwens.

Pjoe, wat een kanjer. Het is de Stadsreus, een enorme zweefvlieg en ongevaarlijk. Kundig vlieger ook. Als hij vertrekt is het alsof er een helikopter opstijgt...

Juffers, overal te vinden. Dit is de zeer algemene Watersnuffel. IJle insecten en mede daardoor zeer onopvallend. Ze hebben een beetje een apensnoetje, vind ik altijd.

Nóg een juffer: het Lantaarntje. Zo genoemd vanwege het lichte staartstukje.

Ah, geweldig dit. De Brede Wespenorchis; zeer algemeen en ik zie ze zelfs in randjes gemeentegroen. Verder erg onopvallend omdat je er van boven op kijkt. Pas als je door de knieën gaat krijg je zicht op de prachtig gekleurde bloemetjes. Is het geen feestelijk gezicht?

Ik sta op het punt om vrijdag te vertrekken naar mooie libellenstekjes, als ik ineens in eigen tuin een grote libel een rustplekje zie zoeken in de klimop. Dus direct buiten de deur mijn eerste libel van die dag gescoord: een Paardenbijter.

Fraai gekleurd maar erg klein en daarmee best lastig te fotograferen: de Kleine Vuurvlinder.

Dit is dan weer zo'n apart insectje met een curieze naam: het Gewoon Knuppeltje! Ik voel wel wat voor een standbeeld of minstens een plaquette op een prominente plek voor de naamgever van onze insecten. Want u ziet in deze blog nog niet een fractie van wat er aan linguïstisch fraais is te genieten in het rijk der vliesvleugeligen en geleedpotigen.

Onweerstaanbaar grappig zijn sprinkhanen wanneer je ze een poosje door de macrolens observeert. Ze rekken, ze poetsen, ze wapperen met hun poten, echt komisch. In ieder geval: dit is het Wekkertje.

En dan hier nog een libel van grootse schoonheid: de Platbuik. Met zijn vleugels van gaas en lijf van goud moet het de droom van iedere fotograaf zijn.

Even iets moois nr. 441 - Vlinderen op de Hoge Veluwe

Afgelopen vrijdag een dagje het park in geweest. Waar ik niet op had gerekend: de vogelkijkhutten waren dicht en dat vond ik best jammer. Desondanks een dagje prettig gevlinderd met erg algemene soorten en als bijzondere uitdaging het soms felle zonnetje.

De Heivlinder. Die zie ik nou echt nooit met de vleugels open; altijd gesloten en vaak ook nog de bovenvleugel achter de ondervleugel. Hier laat hij gelukkig het oog zien op de bovenvleugel.

De Snorzweefvlieg, een van de vele soorten zweefvliegen. Mooie insecten met hun gestreepte lijf.

Er zijn meer soorten van, maar dit lijkt me de Grote Rupsendoder. Apart insect, met een soort mierenkop. Het is een vliesvleugelig insect uit de familie van de langsteelgraafwespen; een weetje dat ik niet ga overhoren...

In het algemeen niet moeilijk te vinden en ook niet moeilijk te fotograferen: de Kleine Vuurvlinder. Fraai gestippeld en gevlekt, zowel onder als boven.

De Gevlekte Smalboktor. Doet het goed op dat gele kruiskruid.

Een fraaie libel met een goudkleurig lijf, de Platbuik. Dichterbij mocht ik helaas niet komen.

Misschien juist omdat hij niet zo uitbundig is gekleurd kijk ik graag naar de Bruine Vuurvlinder. Van boven bruin, met iets van paars bestoven. Mooi, dacht ik zo.

Hier dezelfde Bruine Vuurvlinder, maar nu zien we de onderkant van zijn vleugels. Inderdaad toch ook wel erg mooi.

Met de verrekijker zag ik hem bovenop de bloemen, maar dichterbij gekomen moet ik toch verdraaid goed zoeken. De Grote Groene Sabelsprinkhaan laat zich zakken en verstopt zich achter takjes en draait met mij mee. Ondanks zijn algemeen voorkomen en lengte van zo'n 8 centimeter toch lastig te spotten.

Het Boomblauwtje. Zit soms ook bij u thuis in de klimop en valt vliegend op door zijn blauwe kleur.

Hmm, tja, een beetje gekke foto. Ik zag die dikke donkere bomen langs de weg en wilde die zwarte stammen mooi laten uitkomen. Maar de instellingen van de camera stonden nog op de vlinders en zo kreeg ik een zwaar overbelichte bomenrij. Bij nader inzien vind ik het effect wel apart en beschouw ik het plaatje niet als mislukt. Het kan verkeren...

Even iets moois nr. 436 - Salland

*** ATTENTIE MAIL-ABONNEES. De mail-faciliteit vanuit mijn blog wordt gestopt, las ik met schrik. Het is mij niet gelukt een alternatief te vinden of te bouwen, maar wie mij daarin kan helpen: graag. Maar zoals het nu ligt stoppen de mails per ongeveer juli. ***

Afgelopen week stonden we met de caravan in Hardenberg, een prettige streek met bos en andere landschappen. Het was de uitvalsbasis voor bezoekjes aan natuurgebieden in de omgeving en wandelingen vanaf de camping. Zo bezochten we het dal van de Reest en de Engbertsdijksvenen. Niet alleen de tele-, maar ook de macrolens kwam uit de tas.

U kent natuurlijk het witje en het blauwtje, maar een Groentje zie je minder vaak; mede door zijn schutkleur natuurlijk. Erg leuk om die een keer voor de lens te krijgen. Dat groen, dat is alleen maar de onderkant van de vleugels. Bovenop is hij bruin.

Het Zwartpootsoldaatje. In mijn eigen woonomgeving ken ik alleen de rood-oranje soort, dus dit is een leuke vangst.

Vanaf de camping liepen wandelroutes zo het bos in. Het bleek de tijd dat de Grote Bonte Specht druk was met het voeren van zijn jongen. Zowat om de 200 meter kwamen we wel een nest tegen. Bij sommige gingen we staan wachten tot de ouder met voer kwam.

Dat wachten viel nog niet altijd mee. Je moet je wat verdekt opstellen, anders blijft de oudervogel op afstand. Dus val je makkelijk ten prooi aan braamstruik, brandnetel of mug, die het alle voorzien hebben op sappige kuiten.

Op de Engbertsdijksvenen - een zwaar beschermd natuurgebied met levend hoogveen - komt de Veenpluis voor. Allemaal bolletjes wit pluis, een fleurig gezicht.

Een Vuurjuffer. Mooie, algemeen voorkomende soort.

Zomaar een vennetje in het bos. Het water is kraakhelder.

Een Gewone Snipvlieg. Ik had de naam niet geweten wanneer niet het onvolprezen waarneming.nl deze voor mij had gedetermineerd.

De Grote Dansvlieg, met zijn vervaarlijk gepantserde lijf.

Natuurlijk, de Blauwe Breedscheenjuffer. De verschijning is gelukkig eleganter dan de naam.

Ook leuk: de Zwartkopvuurkever. Je komt wat tegen, zo aan de rand van schrale graslanden en dicht struikgewas.

Een schoonheid, deze goudkleurige Platbuik. Omdat de zon weg was bleef hij rustig zitten en liet zich uitgebreid portretteren.

Het Reestdal staat bekend om zijn schrale graslanden en de rijke flora en fauna. Mooi gebied om gauw nog eens terug te gaan.