Afgelopen vrijdag toog ik de bossen in tussen Hilversum en Baarn. Leo van Breukelen vergezelde me en waar we toch beiden hetzelfde gezien moeten hebben, kwamen we met totaal verschillende foto's thuis. Dat was op zich al een interessante ervaring.
Hier steekt de Parelamaniet zijn kop, of eigenlijk zijn hoed, boven het maaiveld uit. In tegenstelling tot veel andere amanieten niet giftig en - mits jong geplukt - goed eetbaar. Ik maak een verre foto zodat die nog iets mee krijgt van zijn omgeving.
Een bundeltje Gewone Zwavelkopjes.
Ik hou van ruimte rond mijn onderwerpen en daarom kruip ik wat achteruit als ik deze Kastanjeboleet op de foto wil hebben.
We kijken hier tegen de onderkant aan van een Amethistzwam. Om voor de hand liggende redenen wordt die ook wel Rode Koolzwam genoemd.
Een groepje van de Echte Honingzwam. Je ziet ze veel, maar ik blijf ze mooi vinden. Eigenlijk altijd met meer en in verschillende stadia van groei.
Je snapt letterlijk niet wat je ziet. Het zou moderne kunst kunnen zijn, uitgevoerd in was. Volgens mij is het een verzameling van de Sombere Honingzwam op een omgevallen boom. Fascinerend hoe ze zich met elkaar verbinden in hun laatste levensfase.
Ik denk dat dit de Porseleinzwam is, hoewel ik die niet anders ken dan wit van kleur. Dit combineert mooi met de achtergrond.
Alvorens een foto te maken van iets wat ik zie kijk ik altijd naar de achtergrond. Wil die een beetje mee kleuren? Is die 'leeg?' Dan is voor mij ook een simpele Mycena (daar zijn er veel van; allemaal van die kleine hoedjes) interessant om even wat tijd in te steken.
Hoewel ik over het algemeen van lichte tot heel lichte foto's hou, maak ik hier graag een uitzondering voor de Stevige Braakrussula op een donker plekje in het bos. Dit is wel echt de sfeer van een paddenstoelenbos.
Eigenlijk had ik kunnen beginnen met deze foto, die ik maakte aan het begin van de dag. Nog net is de zonneharp te zien, maar mooier had het geweest wanneer de nevel nog ietsje dichter was.
